Göz, gözü görüyor!..

(Habeşî aynalara!..)

.....

Hayatımın herhangi bir günü, karşıma çıkan herhangi birinin üstünde bulunan menfîlikler;

Hayatımın herhangi bir döneminde, bende bulunanları andırıyor...

*

Kızamıyorum...

Üzülüyorum;

Kendi adıma!..

*

İnsanın kendi bilmesi; başkalarının görmesine de benzemiyor!..

Günah; misinası kopmuş bir olta iğnesi gibi çenende, veya ağzının tavanından kafatasına saplanmış halde dolaşıp duruyorsun;

Sonsuzluğun kapısı önünde...

*

Zencilerin gözbebeklerindeki merceklerin önünde de siyah filtreler yok ki. Sen ne görüyorsan, onlar da onu görüyor...

Beyaz adam bakıyor, siyahı görüyor. Siyah da bakarsa, siyahı görüyor...

Ben de siyahı görüyorum;

Kendimi görüyorum, kapkara!..

*

Ben denize düşmüşken;

Üstüne su sıçramış, veya bardak devrilmiş adamın haline gülüyorum!..

Üzerindeki yükten, dingili kırıldığı yerde kalmış

Ama, her geçene kulp takan/laf söyleyen bir çöp arabasına benziyorum...

*

Halbuki, hayatımın her günü karşıma çıkan herkesin üstünde bulunan bütün menfîlikler; hayatımın başka başka dönemlerinde bende bulunanlara benziyor...

İşte bu yüzden kızamıyorum, çıldırmış gibi...

Üzülüyorum,,, üzülüyorum;

Kendi adıma!..

*

Sarısı, beyazı, esmeri, kumralı... Yani nasıl oluyor da her bakan siyahı görüyor?..

Bir ben mi böyle, tavada unutulmuş köfte gibi siyahım?..

Ve bir ben mi kendimden gayrısını göremiyorum?..

*

Zaman yok ki bakacak karşımızdakilere;

Ben var, önce bir "ben" var, her birimizde!..