Sevmenin korku dolu sorusu

Sana...

Heyecandan, kalbini durduruverecek kelimeler yazabilirdim...

Korkmasam!

*

Bu korku; elinde titreyen kâğıdını, az sonra masasına koyacağı... Ama aslında aşığı olduğu öğretmenine, bir tek pembe cümle bile kuramayan öğrencinin korkusuna benziyor!..

*

Asıl imtihan; aşık olunan öğretmenin kendisi midir, yoksa onun sınav sorusu diyerek önümüze koyduğu mu?..

Bilinmez!

*

Aynı anda, karşındakine, hem bu aşkı hissettirmeye; hem de hissettirmemeye çalışmak...

Aynı anda, karşındakinin, hem her hangi bir noktayı yanlış anlayıp senden uzaklaşmamasının; hem de basit, sıradan cümleler içinde saklı şekerlerin tadıyla sana doğru yaklaşabileceğinin hesaplarını yapmak...

Aynı anda, karşındakine, hem zihninin her şeyden çok kendisiyle meşgul olduğu hissini vermek; hem de, yine onun seçtiği en çetrefil problemleri herkesten daha iyi çözebileceğini ispata çabalamak...

Aynı anda, hem karşındakinden ve onun dersinden geçmeye uğraşmak; ve yine aynı anda, onun dersinde, onunla kalmayı arzu etmek!..

Ve aynı anda, bunca "aynı anda"nın hangisi ne kadar kolay;

..ve hangi biri ne kadar zor?..

*

Her yazılan eğer anlaşılmış olsaydı;

Anlayanlardan ve çoğu yazanlardan acaba kaç taneciği mahvolmaktan kurtulabilirdi?..

*

Pişirip yemek veya satıp parasını cebine koymak değil...

Balıkçının en büyük zevki;

..ağırlaşan oltayı, kendine doğru çekmektir!

.....

Balıkta akıl olsaydı;

Ava çıkan insanların iğnelerine, kendisi kadar ağırlıklar asar... Onları sevindirir, heyecanlandırır, üzer, kızdırır... Ama durmadan oyalar ve hep kendisiyle meşgul ederdi!

Onların gözünü başkasına bakıp aldanmaktan korur...

Ama kendini de; tatil günü eğlencesine çıkmış bir eli oltalının ellerine teslim etmezdi!..

*

Şimdiii... Şimdi, sen beklerdin ki; heyecandan kalbini durduruverecek cümleler okumuş olmayı! Değil mi?..

Biliyor musun; yazıya hangi kapıdan gireceğini seçmek benden... Fakat yazının nasıl, ne şekilde biteceğini bilmek benden değil!..

Çünkü bu işin iki "çünkü"sü var; biri sen, biri ben...

İki kolu, iki kanadı, iki kapısı var. Bir zorluğu bir kolaylığı var. Bir tadı bir tuzu, bir aydınlığı bir karanlığı var...

Yani iki insanı var; bir sen''i ve bir de ben''i var...

İnsan, deyince durup düşüneceksin zaten... Sonra bir daha düşüneceksin, sonra bir daha düşüneceksin ve sonra bir daha, ve sonra bir daha...

.....

Not:

Henüz kalbin heyecandan durmadı, değil mi?..