Benim bir öğretmenim vardı...

Depremden sonra Adapazarı''nda, ilkokulumu görmeye gittim... Adı değişmiş, ilaveler yapılmış ama dimdik ayaktaydı... Önünde bir fotoğraf çektirdim... Ve bu hoşuma gitti... İşte oradan başlayıp - herkes gibi- diğer okullarım, hayatıma şekil veren, geçmişimi hatıralarla, geleceğimi ümitlerle zenginleştiren unsurlar oldu... * * * Kara önlük, kara tahta ve tebeşir tozu... Ve bilhassa ilkokulların kendine has, aslında pek de güzel olmayan, ama her hissedişimizde bizi çocukluğumuza götürdüğü için zevkle katlandığımız, biraz da rutubetle karışık kokusu... * * * Okul yılları ve anıları bir kitabın içine saklanmış ve kurumuş bir çiçek gibidir... Her karşılaştığımızda tatlı ama illa ki derin bir tebessüm konuverir dudaklarımıza... Ve o binalar... O binaları değerli kılan öğretmenlerdir, diye düşünüyorum... Neden Adapazarı''ndaki ilkokul binasını her görüşümde, bir çiçek bahçesinde yalınayak koşar gibi hissediyorum da kendimi... Neden ortaokul binası içimi karartıyor?... * * * Bunca lafın sebebi ve bu yazının maksadı işte bu iki bina arasındaki farkı ortaya koymak içindir... Dolayısıyla öğretmenler içindir... * * * Herşey ilkokuldaki gibi çok iyi gidiyordu... Evde ders çalışmayı pek sevmezdim ama ders dinlemeye bayılırdım ve bu başarılı olmama yetiyordu... Matematikle aram iyi olmamasına rağmen, öğretmenimiz kendisine ve bize çok güveniyordu...

Bu güven bütün zorlukları yeniyordu... Kitabın sonlarına baktığımızda -yani daha görmediğimiz konulara- kafamız karışıyordu ama şöyle düşünüyorduk: - Öğretmenimiz anlatacak ve biz mutlaka anlayacağız... Derken o öğretmenimiz gitti ve bir başkası geldi... O sene bütün sınıf matematikten çuvalladık...

Çünkü ipin ucunu kaçırdık ve yeni öğretmen bunu hiç umursamadı... * * * "Öğretmenlik kutsaldır..." Bunun aksini kimse iddia etmez... Ama ben küçük ve masum bir soru sormak istiyorum: "Her öğretmen kutsal mıdır?" İşte bir öğretim yılı daha bitti... Eğer öğretmenseniz bir an şunu düşünün: "Beni öğrencilerim özler mi? Ve ne kadar özler?" Siz 25 yıl sonra bile, benim ilkokul öğretmenimi özlediğim gibi özlenmek istemez misiniz? Veya çocukların nüfuzlu ailelere yakınlığını araştıran ve işini hiç umursamayan o matematik öğretmenim gibi mi anılmak istersiniz? * * * Öğretmenlik kutsaldır... Ama öğretmenliği kutsal hale getiren öğretmenlerdir... Mesleğine âşık bütün öğretmenleri saygıyla selamlıyorum.... Ellerinden öpüyorum... Onlar mutlaka özlenecek olanlardır...