İçimizden biri...

Kalbinin derinliklerinde bir şeyler saklıyordu... Mutsuzdu...

Ama kabullenmişti...

Onu mutsuz edecek ne varsa, bu ülkenin, bu toplumun gerçeğiydi çünkü...

Değiştirmek lazımdı belki...

O da bir anda olmuyordu...

* * *

Halbuki biz onunla buluşmaya giderken, -birçokları gibi- bol bol güleceğimizi, eğleneceğimizi düşünmüştük...

Sanki biraz önce bir yakınının ölüm haberini almış, mahzun, kırık, hani üstüne gitsen oturup ağlayacakmış gibi bir tavırla ve sessizce yaklaştı yanımıza...

Ses tonu ve konuşma üslubu da o ağır havayı teyid ediyordu sanki...

Şaşırdık...

Bu şaşırmalara alışıktı...

Tebessüm etti...

* * *

Çevirdiği filmlerden, memleket meselelerine kadar üç saate yakın sohbet etmiştik....

85 film çeviren, bu filmleri televizyonlarda yüzlerce defa oynayan biri olarak "Geçimim zora girince dizi çeviriyorum" demişti ve kahkahayı patlatmıştı... Gülmesi bitince; "Ama doğru söylüyorum..." diye eklemişti...

Mütevazıydı ve derinlerinde bir yerlerde biriktirmişti acılarını; şikayet etmiyordu...

Bugün onun ellide biri olan adamlar, sanatçı tripleriyle her programa maydanoz olup acı acı sızlanıyorlar; "Nerde bu devlet, ne olacak bizim haklarımız" diye...

Ama onun bir beyanatı bile yoktu, her gün üç beş filmi televizyonlarda gösterilmesine, eline beş kuruş geçmemesine rağmen...

* * *

Kendi iradesi dışında oynayan filmleri bir tarafa konursa, ekrana çıkmıyordu...

Her derde deva tipler gibi, her programa atlamıyordu...

Gıcık, vıcık, voleli programlara malzeme olmuyordu...

Bir aile babasıydı...

İnsandı; adam gibi...

* * *

Şimdi bugün onun filmlerine dudak büken ne kadar adam müsveddesi varsa utanmadan çıkıp, ona yakınlıklarını ve onun faziletlerini anlatıyorlar...

Peki "Neden?" diye düşündünüz mü hiç...

Cevabı basit:

Halktan korktukları, halkın sevgisine ters düşmeye çekindikleri için...

* * *

Eğer "Kim doğrusunu yapıyor?" diye sorulacaksa, cenazeler cevap veriyor...

Halk cevap veriyor...

Satın alınamayan, hatır gönülle elde edilemeyen halkın sevgisi son sözü söylüyor...

Rol yaparken de, yaşarken de "İçimizden biriydi..."

Değerli olan da, değerli kılan da bu sevgi zaten...