Öğretmeden eğitmek...

Şimdi çocuklar karne alacak ve okullar kapanacak ya... Bundan olsa gerek; bu ara sık sık okul yıllarıma dönüyorum... * * * Mesela; Orta ve lisede 3''erden 6 yıl, üniversitede 2 yıl olmak üzere toplam 8 yıl yabancı dil dersi gördüm...

Ve bu derslerden geçtim... Bi şekilde geçtim... Bana sorsalar şu an Almanca olarak "adın ne?" diye cevap veremem... * * * Bu hafıza kaybı değil... Çünkü zaten bir şey öğrenmemiştim... Öğretmeme esası üzerine kurulu bir eğitim sisteminden geçtik biz... * * * Tarih dersi, tarihi kötüleme ve ucuz gayretlerle yerin dibine sokma ameliyesinden başka bir şey değildi... Ya geçmişinizden nefret ediyordunuz, ya da bu kadar yerin dibine sokulan tarihinizi merak edip doğrularla yüzyüze geliyordunuz... * * * Türkçe... İçler acısı... Genelde, en silik yazarların, en zevksiz eserleri marifetiyle atılıyordu edebiyat zevkinin temeli... Güzelim ders, çocuklar için ıstıraba dönüşüyordu... Halbuki edebiyat sevilmez mi? Türkçe sevilmez mi? Okul yıllarımda, herhangi bir Türkçe veya edebiyat kitabında elle tutulur, zevk alınır ve coşkuyla okunur bir şiire rastlamadım... Dürüst ve mesleğini seven öğretmenlerimiz, müfredata bağlı kalma mecburiyetinin kıskacında kıvranır dururlardı...

Dayatılan zevksiz kitapları bir an önce geçerek, hayatın, kültürün ve gerçeklerin içinden bir şeyler paylaşmaya çalışırlardı... * * * Bu ülke, yıllardır aynı problemleri konuşuyor... Enflasyon, yolsuzluk, eğitim, sağlık vs... Bu ülke yıllardır aynı siyasi çehrelere bakıyor... Ve bu ülke kendisini uzak ufuklara ateşleyecek argümanlardan mahrum; aksine ayağında yüzlerce prangayla ileri gitmeye çalışıyor... du... "Di"li geçmiş zamanla bitiriyorum çünkü... * * * Şimdi prangalar çözülüyor... Manzara değişiyor... Cumhurbaşkanı kırmızı ışıkta duruyor, Türkiye eskilerin bittiğinin farkında, yeni liderler arıyor... * * * Ve bugün eğitimde, yukarıda çizdiğim kara tablo da yok Allah''a şükür... Daha çok seçenek, daha kaliteli okullar ve daha dürüst kitaplar yeni nesil için büyük şans... Sekiz sene ders görüp, hiçbir şey öğrenmemek, hüzünlü ve nostaljik bir hatıra artık... Tarih kapkara bir boyacı küpüne sokup çıkarmakla kararmıyor artık... Ve artık biz istemeyi biliyoruz... Ve ses çıkarmayı...