Ayaküstü...

Hayat, bir endişeyi bir kenara bırakıp ötekine koştuğumuz, bir arzudan sıyrılıp kendimizi bir başka arzunun kollarında bulduğumuz bir süreçtir…

Bu sözler, endişelerimizi yenmeye uğraşmamamız, arzularımızı da hiçbir şekilde tatmin etmeye çalışmamamız anlamına gelmemelidir…

Yalnızca şunun bilincine varsak iyi olur:

“-Bütün o arzuladığımız hedefler, bize bir kere başarılı olduktan sonra durup dinlenebileceğimizi vadederler…” 

...

Bize anlatılan başarı öykülerinin cazibesini de yanlış yorumlamaya eğilimliyizdir…

Çünkü bize anlatılan kariyer tasarımlarının birçoğu sansürlenmiş, geriye yalnızca hayran olunacak parıltılı yönleri kalmıştır...

Bize sunulan, sürecin kendisi değil yalnızca sonuçlarıdır...

Kıskançlığımızın önüne geçemiyorsak eğer, burada asıl üzülmemiz gereken, ömürlerimizi yanlış şeyleri kıskanarak geçiriyor oluşumuzdur belki.

(..Alain de Botton)

Bizim pano
Hastanede işlerini hallettikten sonra otobüsle Aksaray Metro’ya geldi...
Niyeti metroya binip, Yenibosna’ya gitmekti...
Dalgındı... Merdivenlerin son basamağını da inince silah sesleriyle irkildi...
Neler olduğunu anlamaya çalışırken, çatışma içindeki iki farklı grubun arasında kaldığını anladı...
Koşmaya başladı... Diğer insanların neden bu kadar sakin olduğunu düşünmedi bile...
Birileri arkasından geliyordu; o koştu, koştu, koştu...
Nihayetinde arkasından “Birader” diye bir ses duydu... Durdu...
Kendisine su verildi, teri silindi, omuzlarına masaj yapıldı...
“Çok korktun yahu” dedi, gözlüklü entel adam;
“-Dizi çekiyoruz, görmedin mi şeritleri?...”
Diğer insanlarla göz göze gelmemek için en sondaki vagona gidip oturdu... Yol boyunca kendi kendine güldü...
Çok zor bir gün geçirdi Mustafa Abi...

Kadınların mutsuzluk sebepleri; 
-Bir kere en önce rahat batması...
Karşısındaki insanın kendisine hak ettiğinden fazla değer vermesidir...
...
-Kendisini seveni görmek yerine;
Düzenli aralıklarla gelip hayatını mahvetmeyi görev edinmiş bir insanı hayatında tutmaları...
...
-Kuaförden çıktıklarında saçlarının istedikleri gibi olmaması da üzer ama;
Asıl problem, mutluluğu hiç gelmeyecek beyaz atlı prense endekslemeleri...
...
-Alışveriş yapmadan durmak zorunda olmaları...
Ellerindeki karton torbalarla mağazadan çıkarken hissettikleri mutluluğun, cüzdandaki eksilen paranın huzursuzluğuna 10 basması...
...
-Mutsuz olmak için sebep bulamamayı sebep sayarak mutsuz olmaları.
Gözlerinin üzerinde kaşları olması, denizlerin mavi olması, taksilerin sarı olması vs...
...
-Şaka bir yana; yanında mutluluğunu, öfkesini, hüznünü ve sevincini paylaşacak bir omzun eksik olmasıdır...