Kaydet
|

Sokağa açılınca bir şey dikkatlerini çekti. Bütün halk, yoldan gelen geçenler, çocuklar, yaşlılar o kadar meyus, üzgün görünüyorlardı...

Üç taze gelin de bu kalabalığın içinde yiğitlerini uğurlamaktan dönüyorlardı. Ne vakitten beri evlerinden, mahalleden hiç bu kadar uzaklaşmamışlardı. Sokağa açılınca bir şey dikkatlerini çekti. Bütün halk, yoldan gelen geçenler, çocuklar, yaşlılar o kadar meyus, üzgün görünüyorlardı ki sorma. Gülşah, yerlere kadar uzanan örtüsünü toparlayıp;

“Ne acayip, bütün ahâli söz birliği etmişçesine neşesiz…” dedi yanındakilere.

“Bizim mâtemimizi tutuyorlar galiba.”

“Tövbe de kız! Allah’a şükür neyimiz var ki mâtemimiz olsun?”

“Söz gelişi demek istemiştim…”

“Evet! Evet, üç gelinin sevgili yiğitlerini amansız bir düşman üzerine göndermelerine sevinecek değillerdi ya!”

“Bu meseleyi herkes biliyor demek…”

“Kötü haber çabuk yayılıyor…”

“Sefere çıkmaya ne zamandan beri ‘kötü’ denir oldu?”

“Yani şey…”

“Dilin sürçtü.”

“!!!”

Hafif esintili bu parlak sonbahar sabahı güneş, ufuktan ilk ışıklarını göstermeye hazırlanıyordu. Konakların pencerelerinde hamarat kızlar öteberi silkeliyor, taş kaldırımlarda işe giden esnafın telâşı, hayvanlarını sürüye katmaya çalışan çocukların şuursuzca, itişe kakışa koşuşturmaları birbirine karışıyordu.

Gülşah’ın bahçesi önüne gelince:

“Bize gidelim… Kahvaltı yapar, sonra… Sonrasına karar veririz birlikte.”

Sarıkız, Meryem’e baktı. Göz işaretleriyle; “Olur!” dedikten sonra da yaprakları, akşam güneşi rengini almış sarmaşıkların sarktığı bahçe kapısından içeri girdiler hep birlikte.

Burası yeni bir konaktı. Süleyman Çelebi, kendi evceğizine yakın kardeşine ait arsa üzerine has akçeleriyle biricik Doğan’ı için yaptırmıştı özene bezene. Başka yerlerden içi görünmeyecek şekilde, dört yüksek duvar arasında gayet şık, bakımlı bir bahçe içindeydi. Kem gözlerden, kötü niyetlilerin şerrinden aileyi mümkün olduğunca uzak tutabilmek ve korumak için her şey düşünülmüştü. Bursalılar bu yeni binaya, kullanılan ak taşlardan, yapılan zarif süslemelerden, rengârenk güller, çiçeklerle donatılmış olmasından dolayı olsa gerek “Güzel Konak” ismini takmış, bilahare güzel insanların kaldığı şirin yer mânâsında da kullanmışlardı bu ifadeyi. Matlube ana ne kadar çok sevinmişti inşâat bittiğinde. Koşarak gitmiş biricik gelinine müjdeyi bizzat kendisi vermişti.

Gülşah, bu sımsıcak yuvasında, çok sevdiği insanla daha yeni sayılacak, kısa evliliği boyunca mesut ve mutlu olmuştu iliklerine kadar. Hayattan ve istikbâlden çok şey bekliyordu haklı olarak. Lâkin iş vatan, millet meselesine gelince akan sular dururdu. Değil her şeyden çok sevdiği yiğidini, şartlar müsait olsa, büyükleri müsaade etseydi kendi bile gider zâlimlere haddini bildirir, bu uğurda gerekirse canını seve seve verirdi hiç düşünmeden. Onun için sevdalısını düğüne gider gibi göndermiş ve güle oynaya da evlerine dönmüşlerdi.

Rahatınız yerinde, gayet çilesizsiniz,

Bozulursanız eğer, artık çile sizsiniz.

DEVAMI YARIN

Ragıp Karadayı'nın önceki yazıları...

Haber Asistanı

Son 30 günün haberleri
📰

Türkiye Gazetesi Haber Asistanına Hoş Geldiniz!

Son 30 güne ait haberleri, spor gelişmelerini veya yazar yazılarını sorgulayabilirsiniz.