Kaydet
|
"Doğacak yavrumuz için elimizden ne gelirse yapalım Bey’im."
"Eğer iyi bir evlât bırakır, talebe yetiştirirsek, kalıcı hizmetimiz varsa ne saadet. Bunlar öldükten sonra da sevap yazdırmaya devam ederler.”
Doğan Bey, Gülşah’ın başını göğsüne yaslayarak şefkatle ve kibarca okşadı. Bu vaziyette sohbet ederek konaklarının önüne kadar geldiler. Kapıyı açarken;
“Hocamız buyurdular ki sevgili Gülşah’ım. Eğer bir mümin gece yatmadan evvel ilim tahsil etse, biraz kitap okusa, öğrense, sabaha kadar ibâdet sevâbı verilir.”
“Ben de duymuştum; ‘Ondan sonra yatsın, istediği gibi...’ buyurmuşlardı bir defasında.”
“Aynen öyle... devamında ‘Yeter ki bir kitab okunsun. Bir ebeveyn çocuğuna; ‘Yavrum oku da dinleyelim...’ dese o evdekilerin hepsi sabaha kadar ibâdet sevâbına kavuşur. Elden ayaktan düştüğümüz yani musalla taşına konulduğumuz zaman ne namaz, ne oruç, ne de ilim olacak artık. Kefenle birlikte defterler de kapanacak.’’
“O günümüzde cenâb-ı Allah yardımcımız olsun.’’
“Âmin! Âmin! Ecmâîn...’’
“!!!’’
“Ancak sadaka-yı cariye dediğimiz bizim sebebimizle bir hayırlı iş olursa ne âlâ..."
“Doğacak yavrumuz için elimizden ne gelirse yapalım Bey’im.’’
“Bir şeyler yapmamızın, öğrenip öğretmemizin sebebi o zaten. Eğer iyi bir evlât bırakır, talebe yetiştirirsek, kalıcı hizmetimiz varsa ne saadet. Bunlar öldükten sonra da sevap yazdırmaya devam ederler.”
“Asıl mesele bu ya!’’
“Hakiki vazifemiz tabii. Yoksa ben ihtiyarlayınca, elden, ayaktan düşünce ne yapabilirim ki? Kenarda varlıklarım olsun, yedek akçem, evlerim olsun diye fâni bir dünya için çalışan, yatırım yapan bir insan, nasıl olur da öldükten sonrasını düşünmez? Buna aklım ermiyor! Ki o biriktirdiklerine, yatırdıklarına kavuşacağı da belli değil. Şimdi dimdik durduğumuza bakmayalım, bir gün gelir dümdüz yatarız musallada; 'er kişi veya hatun kişi niyetine...’ dedikleri zaman çok geç kalmış oluruz!’’
“Allah korusun!’
“Âmin!’’
“!!!’’
Genç çift, mübârek hocaları Emîr Sultan hazretlerinin ruhaniyetiyle dopdoluydular, mânevî bir haz içinde doğacak çocuklarını nasıl yetiştireceklerini konuşurken huzur ve saadetten âdetâ uçacak gibiydiler. Ay ışığının gümüş aydınlığında mışıl mışıl bir sessizliğe bürünmüş Bursa’da böyle kaç aile hâlâ uyanıktı ve ayaktaydı?
Bahçe kapısının sert vurulmasına dönen çift, bir müddet sustu. Daha sonra Doğan Bey, bir şey hatırlamış gibi gidip kapıyı açtı. Neşe içinde Atmaca Nuri ile Boğa Hasan’ı karşısında görünce pek de şaşırmadı. Yalnız kafa hareketiyle Gülşah’a içeri girmesini işaret edip arkadaşlarıyla kucaklaştılar.
Arkadaş muhabbetinin bu kadarına şahit olan Gülşah, çok sevinmişti. “Meryem, Sarıkız acaba ne yapıyordular şimdi?” diye mırıldanırken biricik yiğidinin emin insanlarla sefere çıkacağına seviniyordu içten içe. Akıncıların gülüşmesine iştirak eder gibi Yağıztay da kişnemeye başladı. Doğan Bey ise hâlâ hızını alamamış birini bırakıp diğerine sarılıyordu. Sefer için konuşacak çok şeyleri vardı.
DEVAMI YARIN
