Çakır Vezir de güya canını zor kurtarmıştı Timur'un kılıcından!

“Bağ bahçe tarlalarda dikili ağaç, ekili tohum, girdiği şehirlerde taş üstüne taş, beden üzerinde baş bırakmadı! "

Halkı için rahat, Kostantiniyye için hazırlık istendikçe dert çıkıyordu olmadık yerlerden ve kişilerden!..

Kulaklarında Karakoyunlu Ahmet Bey’in ağlamaklı sesi yankılanıyordu hâlâ:

“Yamyam bunlar! İnsan eti yiyen yamyam! Güneşin doğduğu uzak ufuklarda tutuşturdukları yangın her tarafı kapladı. Bütün şark illeri kan denizi içinde boğuluyor, Nemrut’un söndürülmesi imkânsız ateşinde kavruluyor, acı içinde kıvranıyor! Yıkılan, sönen Karakoyunlu hanedânının enkazı üstünde, Bağdat, hac yollarının geçtiği yerlerde Timur denilen adam saltanat kurdu. Utanmadan sıkılmadan da ben de müslümanım diyor!”

“Bağ bahçe tarlalarda dikili ağaç, ekili tohum, girdiği şehirlerde taş üstüne taş, beden üzerinde baş bırakmadı!.. Bu kudurmuş şah, akla gelmedik vahşetle kuduz itler gibi önüne ne çıkarsa saldırıyor! Durdur bunu Hakan’ım! Ne olursun durdur!”

Dediklerine bakılırsa kendine sığınanları bile acımasızca ezip güzel karılarını, kızlarını yataklık eden, gece gündüz haşhaş çeken, öldürdüğü düşmanlarının kafatasıyla şarap içen bir acımasız, dünyada eşi görülmemiş zâlimdi!

Divanının çelebi, sakin, vakarlı, âlim, temiz huylu, dinine bağlı müdâvimleri onun işkencelerini dinlemeye dayanamazlardı elbette. Bu merhametsiz, bir gün mutlaka bizim sınırımıza da saldıracak, şarktan başlayarak garba kadar talan edecek, iffetli kızları kirletecek, bütün memleketi yalan, hile ve hurdayla ele geçirmeye kalkacaktı. Herkes böyle söylüyor ve buna böyle inanıyordu. Çakır Vezir’in anlattığına göre nikâhlı güzel kızını istemiş, vermeyince de kaçırmıştı bağırta bağırta!..

Buna rağmen kin ve intikamı dinmemiş, uğradığı bu aşağılamaya öfkelenerek bütün maiyetini kılıçtan geçirmişti. Çakır Vezir de canını zor kurtarmış, çareyi Osmanlı’ya sığınmakta bulmuştu.

“Hangi padişahın, emîr ve beyin toprağına girdiyse müdafaadan aciz, savunmasız halkı sinek ezer gibi ezdi, bitirdi…” diyordu kaçanlar. Bu hususta ağız birliği etmişçesine herkes hep aynı şeyi söylüyordu; farklı anlatanlara ise şimdiye kadar hiç rastlanmamıştı.

Timur Han, asrın Firavun’u, Nemrut’u değilse ya neydi? Daha çirkin şeyler de söylüyorlardı: “Ahmet Celayır’ın iki kız torununu eline geçirmiş, askerlerine peşkeş çekmiş. Sonra da aç kaplanların önüne attırmış. Zavallıların feryadı figânını duydukça da şarap içiyormuş patlarcasına!” Esirlerden birçoğunu ateşte kızartıp kebap ettirdiğini yemin billah söyleyenler de az değildi.

Böyle korkunç şeyler yeni duyuluyordu Osmanlı diyarında.

Şimdilik muharebe istemeyen padişah, Sivas üzerine en itibar ettiği oğlu Ertuğrul Şehzade’yi gönderip tedbir almayı düşünüyordu. Acil olarak bir de anlatılanların doğru olup olmadığını yerinde teyit etmek için itimat edilir bir akıncı…

Beden sağlığı için, az yiyip az içmeli,

Ruh sağlığı içinse, az günah işlemeli.

Üst üste gelen kötü haberler Timur Han’ı fevkalâde zâlim bir hükümdar olarak tanıtmıştı Osmanlı diyarında. DEVAMI YARIN

Ragıp Karadayı'nın önceki yazıları...