Kaydet
|
“Osmanlı diyarında yiğit bulmak zor değil elbette"
Âdil, cengâver, korkusuz Yıldırım Han’ın sulhtan yana, hürmetkâr, edepli bu seçilmiş adamları, çare üretmekte de mahirdiler.
Sarayın bu müstesna köşesinde toplanmış devlet ileri gelenlerinin tamamıyla kendi görüşünü paylaştıklarına şahit olan Gâzî Evrenos, fikrini daha açık söyledi bu sefer de:
“O hâlde bizden oraya gidecek serdengeçtinin çok cesur olması lâzım! Öyle biri olmalı ki, ölümden korkmasın. Devletinin şanına dokunacak hareketlere karşı koyabilsin. Can derdiyle tutuşu, uğrayacağı hakaretlere boyun eğmesin...”
“Evet! Mutlaka öyle olması lâzım!”
“Hay hay efendim!”
“Çok doğru söylersin efendim…”
“Elbette!”
“Aynen…”
“Beli gâzîm…”
Tecrübeli paşa kolunu dizine dayadı. Belini doğrulttu. Başını daha dikleştirdi. Yüzleri gülümseyen, her biri birer değer olan zevâta ayrı ayrı baktı:
“Haydi öyleyse... İttifak ettiğimiz bir kahraman bulalım!
“!!!”
“Benim indimde biri var mutlaka. Şimdi açıklamayacağım. Ne zaman ki çoğunluk aynı isim etrafında hemfikir olur, o zaman görüşümü beyan ederim.”
“!!!”
“Osmanlı diyarında yiğit bulmak zor değil elbette. Lâkin herkesin aynı serdengeçtiyi tercih etmesi mühim…”
“!!!”
Âdil, cengâver, korkusuz Yıldırım Han’ın sulhtan yana, hürmetkâr, edepli bu seçilmiş adamları, çare üretmekte de mahirdiler. Koca Osmanlı’nın sade, sessiz küçük bir beyni olan bu mütevâzı divan etraflıca düşünmeye başladı.
Seçilecek akıncı, Çin’i, Afgan’ı, Hindi, Özbek, Acem diyarlarını ezip geçen ve kapımıza dayanan Timur'a karşı gönderilecekti.
Şehzadeliğini ata binmek, cirit oynamak, ok atıp kılıç sallamakla geçiren, padişah olduktan sonra da içte ve dışta bütün eksiklikleri yerinde telafi eden ve zamanında gideren hızlı, cesur hakan Yıldırım Bayezid, son derece iş bitiriciydi. Yalnız muharebeyi, dövüşü ve en olmadık zor işlerle mücadeleyi düşünmez; şiiri, tasavvufu, âlimi ulemâyı da sever ve sayardı.
Divandakiler, sevgili padişahlarının arzu ettiği istikamette karar almayı ve onu başarmayı en büyük vazifeleri bilirdi... Bununla birlikte böyle hâdiseler de oluyor, sınırlarda yine kavganın önü alınamıyordu.
Sevgi tarif edilmez, gelmez kaleme dile,
Gül, demişler bülbüle, ağlamış feryat ile.
Yıldırım Han, kaç gündür durmadan gelen muhacirleri dinlemekten yorgun düşmüştü. Timur Han’ı öyle anlatmışlardı ki... Ne kadar kötü kelime, sıfat varsa hepsini pekiştire pekiştire kullanmışlar yine de doymamışlardı. Bu kadar insan yalanda söz birliği edebilir miydi? İfadelerine göre ondan daha zâlim biri cihana gelmemişti!..
Sanki Bizans’ı ortadan kaldırmak, Kostantiniyye’yi fethetmek istek ve niyetini gölgelemek için bütün şer dünyası el birliği etmişti. Doğudan ve batıdan herkes fırsat kolluyordu. Bu husustaki kararlılığı ve eşsiz dehâsı, tahta geçer geçmez yaptıkları ve yapacakları düşmanları elbette korkutuyordu. Hele Sevgili Peygamberimizin övgüsüne layık olma sevdası bitmiyor, gittikçe güçlenerek sönmez bir alev gibi büyüyordu. Bir ruh gibi hep diri ve canlıydı. Kalbinin en müstesna köşesinde bütün ihtişamıyla yaşıyordu. DEVAMI YARIN
