Kaydet
|
Abdülhakîm Efendi; gençliğe dînimiz, târihimiz, millî ve ma’nevî değerlerimiz hakkında aşılanmak istenen zehirli fikirleri ve yalanları pek mâhir bir yol ile temizlemiştir.
Dünkü makâlemizde bir nebze, Hüseyin Hilmi Işık Efendi’den bahsettik; bugün de bir nebze, onu yetiştiren büyük âlim Seyyid Abdülhakîm Efendi’den (rahmetullahi aleyh) bahsetmeye çalışacağız. O, son asırda yetişen, zâhir ve bâtın ilimlerinde kâmil ve dört mezhebin fıkıh bilgilerinde mâhir, büyük bir âlim ve rûh bilgilerinin mütehassısı, büyük bir velîdir. Babası Seyyid Mustafâ Efendi ve Hazret-i Ali'ye kadar bütün dedeleri, zamanlarının âlim ve fazîletli insanları idiler.
Vân vilâyetinin "Başkal’a” kazâsında, 1865 [h. 1281]’de tevellüd eden Seyyid Abdülhakîm Efendi, küçük yaşlarından i’tibâren ilm-i sarf, nahiv, bedî, beyân, belâğat, meânî, mantık, münâzara, vad’, tefsîr, usûl-i fıkıh, kelâm, tasavvuf, nush-i lil-müslimîn, iftâ-i ale’l-mezhebeyn, ulûm-i hikemiyye ya’nî hikmet-i tabîiyye [fizik, biyoloji], hikmet-i İlâhiyye, riyâziyye ya’nî hesâb ve hendese (ya’nî matematik, geometri), ve hey’et [astronomi] gibi ulûm-i zâhiriyyeyi, allâme seyyid Fehîm’den (kuddise sirruh) okumuş, 1300 sene-i hicriyyesi başlarında ya’nî daha 19 yaşlarında iken, bu ilimlerin hepsinden icâzet [ya’nî diploma] almıştır.
İlk tahsîlini babası Seyyid Mustafâ Efendinin huzûrunda görmüştür. Sonra Başkale'de “İbtidâiyye” ve “Rüşdiyye” mekteplerini bitirmiş ve o zaman ilim ve irfân merkezi olan Irâk'ın çeşitli şehirlerinde ve Müküs kazâsında yüksek âlimlerden dersler almıştır.
Daha sonra Arvâs'a giderek, yüksek tahsîlini, zamanın en büyük âlim ve velîsi Seyyid Fehîm Arvâsî hazretlerinin huzûrunda tamâmlamıştır.
Seyyid Abdülhakîm Efendi’nin âilesî olan Arvâsî âilesi, altı yüz sene boyunca ilim yaymakla ve en üstün insanlık meziyetlerinde nümûne olmakla tanınmış ve halk arasındaki ayrılıkları gidermekte, millî birliği sağlamakta büyük vazîfeler üstlenmiş ve bunları devâm ettiregelmiş bir âiledir.
Çeşitli kimselerin İslâmiyyete her taraftan saldırdıkları, Müslümân yavrularını dînsiz, îmânsız yapmaya çalıştıkları bir zamânda, dersleri, va’zları ve yazıları ile İslâm dîninin doğru i’tikâdını ve yüksek ahlâkını, bi-iznillah yok olmaktan korumuş, gençliğe dînimiz, târihimiz, millî ve ma’nevî değerlerimiz hakkında aşılanmak istenen zehirli fikirleri ve yalanları pek mâhir bir yol ile temizlemiştir. Bu uğurda, büyük eziyyet ve cefâlara da katlanmıştır.
Teveccühünü, sevgisini kazananlar, sayısız kerâmetlerini görürdü.
Çeşitli câmi’lerde va’z vererek, Vefâ Lisesinde öğretmenlik, Sultân Selîm Câmi-i şerîfi yanındaki Süleymâniyye Medresesinde hocalık yaparak, İslâmiyyeti yaymaya, dîn düşmânlarını susturmaya ve sindirmeye çalışmıştır.
Bilâhare, Osmânlı Sultânlarının ve İslâm halîfelerinin sonuncusu olan Sultân Vahîdeddîn Hân tarafından, 8 Zilka’de 1337 ve 5 Ağustos 1335 [m. 1919] târîhli fermân ile, Medreselerin en yüksek, Üniversite kısmı olan, Süleymâniyye Medresesi’ne müderris, Medrese-i mütehassısîn denilen İlâhiyât Fakültesinde tasavvuf müderrisi ya’nî profesörü, hattâ ordinaryüs profesörü olarak ta’yîn edilmiştir. [Allahü teâlâ, şefâatlerine nâil eylesin.]
