Kaydet
|
“Bize yol göründü küheylanım, haydi mübârek ola...”
Sahibini sesinden ve hareketlerinden tanıyan at, her zaman yaptığı gibi yeri eşeledi. Doğan Bey, atının yularını çözerek bahçeye çıkardı.
SEFER GÖRÜNDÜ...
Evin üst katını, alt katını dolaştı, odaları tek tek aradı Doğan Bey, Gülşah’ı bulamayınca, bahçeye çıktı. Timur üzerine sefer ve dünyaya gelecek evlâdı gibi iki mühim haberle içi kıpır kıpırdı. Çocuğunun doğumuna yedi sekiz aydan fazla vardı. Şimdiden onun heyecanı sarmıştı. Allahü teâlâ fırsat verir büyütürse nasıl okutacağını, nasıl eğiteceğini düşündü. “Vatana millete, dine devlete faydalı iyi bir insan olması için elimden geleni yapacağım. Bana düşen bu. Sonra Rabbim ne dilemişse o olur. Ona da razıyım” dedi.
Ayrılırken, biraz tefekkür etmek için eve geç gelebileceğini söylemişti. “Demek bizimki dediklerimi yuttu…” Aklına gelenlerden dolayı tebessüm etti, gökyüzüne baktı. Ayın on dördü her bir yanı gümüş bir aydınlıkla nurlandırıyordu. Vadiyi yer yer sisler dolduruyordu. Kalpağının altından sarkan saçlarıyla oynadı, kıvırır gibi yaptı. Görünmez bir el gibi hafif bir rüzgâr yüzünü okşayarak esiyor, saçlarını, önü açık cepkenini savuruyordu o yana bu yana. Önüne halı gibi serilmiş kurumuş yaprakları ezerek yürüdü. Farkında olmadan yağız atının bulunduğu ahıra geldi. Neşeli zamanlarında yaptığı gibi;
“Hey koçum benim! Yine yol göründü küheylanım! Mübârek olsun...” diyerek boynuna sarıldı. Küçük bir yıldız gibi parıldayan alnının orta yerindeki beyazlıktan öptü. Boynunu kaşıdı bir müddet. Sahibini sesinden ve hareketlerinden tanıyan at, her zaman yaptığı gibi yeri eşeledi. Doğan Bey, atının yularını çözerek bahçeye çıkardı.
“Şaha kalk… Şaha kalk yavrum!” diyerek hayvanı hareketlendirdi. Parlak ay, ılık ve hafif esintili gece tesir etmiş olacak ki gündüzünkinden daha fazla tepiniyor ve şahlanıyor, birkaç arşın geri giderek iki ayakları üzerinde adam gibi duruyordu istediği kadar. Doğan Bey’in keyfine diyecek yoktu saraydan ayrılalı beri.
“Oğlum bu gece sen de fenasın hani! Yine sefer göründüğünü mü hissettin ne? Keyfin yerinde. Senden korkulur doğrusu. At değil yoldaşım, sırdaşımsın benim…” diye arkadaşıyla konuşuyormuş gibi daha neler sayıp dökmedi, ne methiyeler sıralamadı ki... Yularını çekti. Yüzüne, gözüne öpücükler kondurarak tekrar yerine götürdü. Önüne arpa karışımı ot koyup çıktı. Gerinerek etrafına bakındı. Gökyüzünde beyaz bir delik gibi duran ay, katılacak gibi gülüyor arsız bir çocuk yılışıklığıyla; “Nasıldı Yağızım? Ha nasıldı?” diyor, onu alkışlıyor gibiydi. Oldukça neşeliydi. Sebebini bilemediği bir hâl içinde bütün vücudunu ateş kaplamış gibi yanıyordu. İşliğinin ön düğmelerini açıp göğsünü rüzgâra tutarak Çelebi Amcacığının evine doğru yöneldi. Çocukluğunu, Gülşah’a âşık oluşunu, evliliğini ve daha yeni duyduğu baba olacağı haberini hatırladı tebessüm ederek. Kapıya yaklaşınca pencereden bakan birini gördü;
“Bu da kim? Acaba bir misafir mi?” diye geçirdi içinden. Fakat misafirin bu saatte dışarıda ne işi olabilirdi? İyice yaklaştı. Sanki kafasız bir bedendi gördüğü;
“Acayip şey! Allah Allah!” diyerek biraz daha yaklaştı. Gülşah’ı elbisesinden tanıdı. Heyecandan ve içinde bulunduğu ruh hâlinden olsa gerek, kalbi daha fazla çarpıyor gibi geldi. DEVAMI YARIN
