Kaydet
|
Geçen haftaki Türklük ve Türkçülük yazım sosyal mecralarda da oldukça ses getirdi ve tartışıldı. Ancak bazılarının bu ikisi arasındaki farkı anlamamış oldukları anlaşılıyor... Ne hazindir ki bu durum tarihi bilmemek, tarihi doğru okuyamamak veya tarihten ibret alamamaktan kaynaklanmaktadır. Zira sadece körü körüne hakaret edenlerin ne Yahudilerin tuzaklarından ne de Türk'ün başına örülen çoraptan haberleri oluyor!
Küp içindeki böcek sanır
Yer ve gök hep orasıdır
Misali Yahudi’nin sinsi tuzağına kapılmış gidiyorlar... Bütün âlem biliyor ki Türkçülük şeklindeki çalışmalar 19. yüzyıldan itibaren başladı. Öyleyse soruyorum, peki Türkçülük diye bir propaganda olmadığı hâlde dört bin yıldır Türk, Türklüğünü neden unutmadı? İşte bunu tefekkür etmek gerekmektedir.
Bu noktada bana Bilge Kağan’ın yazıtlarını okuyorlar. “Çin’e gitme kimliğini kaybedersin” diye haykırdığı ifadeleri hatırlatıyorlar. Evet işte Türk, Türklüğünü Orta Asya’da vatanında kaldığı müddetçe koruyordu. Göçebe Türk devletlerinde ülkeler alsalar da geri dönüyorlardı. Çin’in veya Avrupa’nın içine düştüklerinde kimliklerini kaybediyorlardı. Nitekim Avrupa’ya göçen Türkler bir devletleri yıkıldığında yeni devletler kurmadılar. Eriyip yok oldular. Çin’e girenler de asimile olmaktan kurtulamıyordu. Oysa İslamiyet’le tanıştıktan sonra hiçbir şekilde asimile olmadılar. Her kıtada devletler kurdular. Az olsalar da yok olmadılar. Bu, İslamiyet’in Türklere ve bütün milletlere tanıdığı bir nimetti... Ayrıca Türkler teşkilatçılıkları, savaşçılıkları, idarecilikleri, alplık ve yiğitlikleri ile devlet kurma ve devam ettirme yönünde devamlılık sağladılar. Birinin yok olduğu yerde beşi çıkıyor ve sonra birisi yeniden birliği sağlıyordu. Hiçbir milletin içinde kimlikleri kaybolmadı...
Müslümanlıktan bahis açılınca "yürü Arabistan’a" diyen bir kişi ya Ermeni ya Rum dönmesidir! Yahut Türklükle bir ilgisi kalmamıştır. Bunlarla Avrupa’da karşılaştığımda Türklükle ve Türk'ün davaları ile zerre ilgisi kalmadığını görürsünüz. Bunlar sadece Türklüğü İslamiyet’e karşı silah olarak kullanmaktadır.
Yoksa aynı şahısların Türk’üm ama Hıristiyan'ım, Yahudi'yim veya deistim diyen biriyle hiçbir meselesi ve derdi yoktur. Müslüman olan İngiliz, Fransız, Arap, Türk, Kürt ne olursa olsun Yahudilik dışında dinlerin ırklarla bir bağı olmadığını bilirler. İslamiyet’in evrensel bir din olduğu gerçeği ise malumdur.
Tuzağa düşenler!
Geçen hafta Yahudi fikir adamlarının 19. asrın başından itibaren Türkçülükle ilgili çalışmalara başladıklarından ve hedeflerinden bahsetmiştim. Bunların Türkçülük konusunda en hızlıları Moiz Kohen’in yanı sıra Lumley Davids, Leon Cahun, Arminius Wambery, Abraham Galanti, Emanuel Karasu ve Albert Fau idiler. Kendileri Türkçülerin esin kaynağı oldular. Bunların bir bölümü isim değiştirerek Türk yurtlarını gezdiler. Çoğu mason kulübü üyeleri idiler. Devrine yetişenler İttihat ve Terakki Cemiyetinin en aktif üyeleri oldular. Türk ve Kürt oldukları hâlde ırkçılığa bulaşanların hepsi bunların fikir potası içinde şekilleniyordu.
Bunların Türkçülük ve Kürtçülük peşinde olanlara verdikleri üç büyük ideal vardı. Son büyük Türk Devleti’nin yıkılması bunlar için birinci prensipti. Onun için en büyük düşmanları Sultan II. Abdülhamid Han idi. Onun adını andıklarında mutlaka yakışıksız bir sıfatı da kullanmakta idiler...
İkincisi meşrutiyet idi. Meşrutiyet geldiği noktada bütün karanlıklar aydınlanacak her türlü dertleri son bulacaktı...
Üçüncüsü ise İslamiyet idi. Onlara göre İslamiyet mutlaka değişmeliydi. Yenilenmeliydi. Millî birliğin oluşmasına İslamiyet mâni oluyordu... Onların bu düşünceleri ve çalışmaları karşısında Ziya Paşa şöyle demekten kendini alamayacaktı:
“İslam imiş devlete pâ-bend-i terakki,
Evvel yoğ idi işbu rivâyet yeni çıktı.”
(Devletin yükselmesine ayak bağı olan İslamiyet imiş,/Önceden yoktu, bu söylenti yeni çıktı.)
İşte Türkçülüğün babaları olarak gösterilen Ziya Gökalp, Yusuf Akçura, Ali Suavi, Ahmet Ağaoğlu ve benzerlerinin kimlerden nasıl beslendikleri belli oluyordu. Türkçülüğün bir numaralı ismi olarak lanse edilen Ziya Gökalp Yahudi Moiz Kohen’e neden "Tekin Alp, Gök Alp" gibi isimler öneriyordu. O isimleri almakla Yahudi Türk mü oluyordu! Ziya Gökalp’in kendisi de Türk değildi. Diyarbekirli bir Kürt ailenin çocuğu idi. Belli bir döneme kadar Kürtçülükle ilgili çalışmalar yapıyordu... Aslında dindar ve eğitimli bir ailenin çocuğu olarak yetişen Ziya Gökalp’in hayat hikâyesi, yetişmesi ve fikrî hayatta şekillenmesi incelendiğinde Türkçülüğün temelleri açıkça anlaşılacaktır.
Ben neyim?
Ziya Gökalp, Diyarbekir İdâdî’de okurken dikkat çekici iki şahsın etkisinde kalmıştı. Bunlardan birincisi Ortodoks bir Rum olan Yorgi isimli şahsiyettir. Diyarbekir belediye tabibi olan ve idâdîde târîh-i tabiî dersleri veren Mr. Yorgi, Gökalp’i Yunan ve Fransız düşünürlerinin kitaplarına sevk etmiştir. Bu eserlerin tesirinde kalan Ziya Gökalp’in fikir dünyası bulanmağa başlamıştı... Ziya Gökalp’i derinden etkileyen ikinci şahıs ise o yıllarda doktor olarak Diyarbekir’e gelen Abdullah Cevdet olmuştur. Diyarbekirliler, “tanrıtanımazın biri” olarak gördükleri Abdullah Cevdet’in faaliyetlerinden ciddi olarak rahatsızdılar. Zira bir tabip olarak gençlerin dinî inançlarını sarsmakta ve onlara itikatlarını bozacak kitaplar önermekteydi.
O dönemde Diyarbekir’de kolera salgını vardı. Millet, Abdullah Cevdet’in bulunuşunu da “manevi kolera” olarak adlandırmıştı.
Bu sebeple yakınları, Ziya Gökalp’i Abdullah Cevdet’ten uzak tutmaya çalıştılar. Ancak Ziya Gökalp onları dinlemedi ve Cevdet’le olan irtibatını sürdürdü. Ondan aldığı "Ateizm" isimli kitap ise fikir dünyasını altüst etmeye yetmişti...
Fikrî bunalımı, Abdullah Cevdet ile irtibatı ve ailevi problemleri, Ziya Gökalp’i intihara teşebbüs etmeye kadar vardırmıştı. Kafasına sıktığı kurşundan şans eseri kurtuldu. Kendisini tedavi eden Abdullah Cevdet’e “tabancam bana hıyanet etti" diyecektir... Ziya Gökalp’in inanç dünyasının artık iyice bulandığı, yazmakta olduğu şiirlerine de yansıyacaktır. Etkilendiği bu şahıs ve eserler sonucunda Gökalp hayatı ve kâinatı mekanik bir sistemden ibaret gösteren ilkel materyalist fikirlerin kıskacında bulunuyordu. Nitekim bu husus şiirlerine de yansıyordu. Şöyle ki:
“Ben neyim? Bir hayat makinesi/Beni tahrîke zenberek lâzım/Odur ancak hayâtıma nâzım/Zenberek: Kâinat makinesi.”
Batılı düşünürlerin uşağı!
Abdullah Cevdet, Gökalp’in sadece inancını bozmayacak ve kendisine siyasi düşüncelerini de aşılayacaktır. Ziya Gökalp’in dünyasında artık II. Abdülhamid Han "müstebit, zalim, mel’un..." bir kimse olarak yer edecektir. Abdullah Cevdet onu, henüz gelişme hâlinde bulunan gizli İttihat ve Terakkî Cemiyeti’ne üye olarak kaydederken mutlaka İstanbul’a gitmesi gerektiğini de ısrarla teşvik edecektir. Zira orada Meşrutiyetçi nice fikir adamı vardır ve Gökalp onlarla mutlaka tanışmalıdır...
Abdullah Cevdet, Ziya Gökalp’i Kürtçülük üzerine çalışmalara da yönlendirmektedir. Ancak İstanbul’da baytar mektebine girdikten sonra Gökalp’in Kürtçülüğü Türkçülüğe dönüşecektir. Zira burada tekrar kavuştuğu Rum hocası Yorgi onu Türkçülük meselesine yönlendirecektir... Görüldüğü üzere Gökalp sanki özel kurgulanmış bir adam pozisyonundadır.
Çarpıcı olan husus şöyle sosyolog böyle sosyolog, siyasetçi, şair büyük fikir adamı diye lanse edilen Gökalp’in hiçbir ciddi eğitim almamış olması sadece parlak ifadelerle yüceltilmesidir. Aldığı en büyük eğitim baytarlık üzerine olup o da yarım kalmıştı. Fikirleri ise tamamıyla batılı düşünürlerin ürünü idi.
Evet, şöyle sosyolog böyle sosyolog, siyasetçi, şair büyük fikir adamı diye lanse edilen bu zat ciddi hiçbir eğitim almamıştı. Aldığı en büyük eğitim baytarlık üzerine idi. Fikirleri ise tamamıyla Batılı düşünürlerin ürünü idi. Batılı sosyologların kitaplarını okumakla insan sosyolog oluyorsa bugün bütün sosyoloji bölümlerini kapatmak gerekir! Ziya Gökalp, Emile Durkheim’in sadece çok kötü bir taklitçisinden başka bir şey değildi. Durkheim, dinlere inanmazdı. Bunları toplumun çıkardığına inanır ve toplumun kendisini "tanrı" yerine koyduğunu belirtirdi. Ziya Gökalp de gerçekte inanmadığı hâlde yaşadığı toplumdan çekinerek bunların hayatta bulunması gerektiğini savunurdu. Bir anlamda Durkheim’de samimiyet vardı. Ziya Gökalp ise sureten öyle görünüyordu, mert ve açık değildi.
Gökalp İslamiyet’e karşı olduğu hâlde ibadetler insanı ahlaklı yapar, zekât sosyal yardımlaşmaya sebep olur, cuma ve cemaat toplumu bir arada tutar diyerek yaşatılmasını savunurdu. Yani bunların maddi faydaları dolayısıyla devam etmesini isterdi. Buna karşılık dinin sadece kişinin vicdanında kalmasını ister devlet ve toplum hayatına girmesine şiddetle karşı çıkardı... Ziya Gökalp’in ideolojik ve din dışı fikirleri Cumhuriyet döneminde Halk Partisinin uygulamalarına da yön verecektir... Gökalp bir şiirinde dinin değişmesini ve yenilenmesini şöyle dikte edecekti:
“Bir ülke ki camiinde Türkçe ezan okunur,
Köylü anlar mânasını namazdaki duanın...
Bir ülke ki mektebinde Türkçe Kur'ân okunur,
Küçük büyük herkes bilir buyruğunu Huda'nın...
Ey Türk oğlu, işte senin orasıdır vatanın!”
Ziya Gökalp Türklerin bin yıllık İslam dairesinde bulunuşunu ise esaret olarak adlandırıyor ve Alageyik şiirinde “Bin yıllık çile doldu/Bunu dedi, kayboldu” diyerek ifade ediyordu.
Gökalp, 1924 senesinde İstanbul Fransız Hastanesinde ölünceye kadar gerek kendi kurdurduğu ve müfredatını kendi belirlediği sosyoloji kürsüsünde gerekse gençlere verdiği konferanslarda Emile Durkheim, Gustave le Bon, A. Fouille, G. Tarde, Henri Bergson gibi Batılı düşünürlerin fikirleriyle Türk gençlerinin inanç dünyasını sarsmaktan başka bir iş yapmayacaktır!..
TEFEKKÜR
İstersen eğer mazhar-ı lûtf-i Hak olmak
Dâim hazer et fâsık olan ehl-i riyadan
Emin Yümni
(Eğer Allah’ın lütuflarına ulaşmak istersen.
(Yoldan çıkmış ikiyüzlülerden uzak dur.)
