O­o­o, ye­ni bir ­cep te­le­fo­nu!

- Ta­mam, bu­nu al­dım. - Otuz beş kez ka­rar de­ğiş­tir­din ha­ya­tım, de­di adam öte­ki te­le­fo­nu çan­ta­sı­na atar­ken... Teks­til­ci iş ada­mı, eşi­nin do­ğum gü­nü­nü ıs­ka­la­mış ol­ma­nın "aç­tı­ğı tah­ri­ba­tı" ta­mir et­mek için er­te­si gün iki son mo­del cep te­le­fo­nu sa­tın alıp eve ge­ti­re­rek ka­rı­sı­nın önü­ne koy­muş ve "Seç be­ğen­di­ği­ni" de­miş­ti. Ka­dın, ya­lan­cı bir kız­gın­lık­la kaş­la­rı­nı çat­tı: - Otuz beş ke­re de­mek­le ne­yi ima edi­yor­sun, ye­ni ya­şı­mı mı? Ben he­nüz otuz dört ya­şın­da­yım, kaç ke­re söy­le­dim! Eşi­nin ya­na­ğı­nı acı­ta­cak şe­kil­de ma­kas al­dı. Ka­dın mut­lu yüz ifa­de­siy­le ye­ni cep te­le­fo­nu­nu çöz­me­ye ça­lı­şır­ken adam seh­pa­nın üze­rin­de­ki te­le­viz­yon ku­man­da­sı­na uzan­dı: - Şam­pi­yon­lar Li­gi ma­çı var, ben ona ba­ka­yım.

*** Teks­til­ci ara sı­ra dal­dı­ğı ema­net uy­ku­dan sıç­ra­ya­rak kol­tuk­ta doğ­ru­lu­yor, göz­le­ri­ni kı­sa­rak ek­ran­da ma­çın sko­ru­nu arı­yor­du. Son­ra tek­rar ağ­zı açık bir şe­kil­de uyuk­lu­yor­du. - Hay­da­aa, di­yen eşi­nin se­siy­le bir kez da­ha sıç­ra­dı. - Ne var? Uyu­mu­yo­rum ki! Çay ve ku­ra­bi­ye­yi seh­pa­nın üze­ri­ne ko­yan ka­dın, ka­ne­pe­ye bı­rak­tı­ğı cep te­le­fo­nu­nu bir kez da­ha eli­ne alıp ko­ca­sı­na cil­vey­le so­kul­du: - Ta­mam, son... - İnan­mı­yo­rum! Yi­ne mi ka­rar de­ğiş­tir­din? - Bu bi­raz ka­rı­şık gel­di. Ta­mam, al bu­nu ver öte­ki­ni... Ye­min­le, son... Adam kol­tu­ğun ya­nın­da du­ran çan­ta­sı­na eğil­di.

*** Teks­til­ci sa­bah­le­yin tam ka­pı­dan çı­kar­ken or­ta­lık­ta gö­rün­me­yen ka­rı­sı­nın ken­di­si­ni du­ya­ca­ğı bir ses­le içe­ri ba­ğır­dı: - Ak­şam ma­ça gi­de­ce­ğim bi­li­yor­sun, geç ge­li­rim. Ka­dın mut­fak­tan çık­tı: - Çok geç sa­at­te baş­lı­yor de­ğil mi? - Şam­pi­yon­lar Li­gi ma­çı ma­lum, yir­mi bir kırk beş­te... Ge­ce ya­rı­sı­nı bu­lur eve gel­mem... Ka­zan­sın­lar da kaç­ta ge­lir­sem ge­le­yim. - Ney­se, gün­düz ko­nu­şu­ruz da­ha, gü­le gü­le...

*** Teks­til­ci­nin eşi ak­şam ev­de yal­nız ka­lın­ca, üst kat kom­şu­su­nu ça­ğır­dı. Kom­şu ge­ve­ze bi­riy­di; ses­siz ev sa­hi­be­si için ta­mam­la­yı­cı bir ar­ka­daş sa­yı­lır­dı. Eşi­nin yurt dı­şı se­ya­hat­le­ri se­be­biy­le yal­nız kal­dı­ğın­da da -an­ne­si gel­mez­se- en sa­mi­mi ol­du­ğu bu kom­şu­su­nu ça­ğı­rır­dı. Kom­şu (N....), fir­ma fir­ma do­la­şan, tut­tu­ğu­nu ko­pa­ran bir rek­lam­cıy­dı. Pi­ya­sa­ya bro­şür, da­ve­ti­ye, kart­vi­zit, ar­ma, amb­lem, he­di­ye­lik eş­ya tü­rü şey­ler ba­sı­yor­du. Ev sa­hi­be­si, iki­li kol­tu­ğun min­de­ri­ni dü­zel­te­rek yer gös­ter­di: - Şöy­le otur. Ra­ha­tı­na bak. Çay ko­ya­yım. Bir sü­re son­ra, da­ha er­kek­le­ri çe­kiş­tir­me­ye baş­la­ma­mış­lar­dı ki, ka­dın çan­ta­sın­dan si­ga­ra pa­ke­ti­ni çı­ka­rıp, çak­ma­ğı­nı arar­ken cep te­le­fo­nu­nu kol­tu­ğun üs­tü­ne dü­şür­dü.

Teks­til­ci­nin eşi atıl­dı: - Ba­ka­yım şu­na... Be­nim­ki de ye­ni ama he­nüz hiç kim­se­yi ara­ma­dım. Ni­ye ka­pa­lı tu­tu­yor­sun. Şu­ra­dan mı açı­lı­yor... (Ek­ra­nın açıl­ma­sı­nı bek­ler­ken evi­rip çe­vir­di:) Ko­cam yaş gü­nü­mü unu­tun­ca dün tu­tup iki ta­ne te­le­fon ge­tir­miş. Bi­ri­si bu­nun ay­nı­sıy­dı ama... (''Be­ğen­me­dim'' de­me­mek için ke­li­me ara­dı) da­ha kü­çük bir şey ol­sun is­te­dim...

Bu sı­ra­da te­le­fo­nun ek­ra­nın­da açı­lış me­sa­jı be­lir­di: "ŞİŞ­KO BE­Bİ­ŞİM SA­ĞOL­SUN." Teks­til­ci­nin eşi, te­le­fo­nu mi­sa­fi­ri­nin ku­ca­ğı­na ata­rak, el­le­ri ile yü­zü­nü ka­pa­tıp ya­tak oda­sı­na doğ­ru koş­ma­ya baş­la­dı, ağ­la­mak için... Çün­kü o açı­lış me­sa­jı­nı ken­di­si yaz­mış­tı dün ak­şam; ko­ca­sı­nın ge­tir­di­ği öte­ki te­le­fo­nu ter­cih et­me­den bi­raz ön­ce...