"Benim halim ne olacak?!."

Bir genç kızın samimi itiraflarını içeren üç sayfalık mektuptu. Not yazmıştı üç sayfalık el yazısının sonunda: "Hatıramı rumuzla yayınlamanızı rica ediyorum." -Nedir rumuzu? "Aşk mahkumları" -Peki öyle yayınlayalım. Ama hiç olmazsa Ankaralı olduğunu da belirtelim. Şimdi her genç kızın kolay kolay dizginleyemeyeceği duyguların anlatımına geçebiliriz. "Yıl 1997. Günlerden bir yaz günü. Bağlı bulunduğum spor kulubüne antrenman yapmaya gitmiştim. Salonda bütün çalışma arkadaşlarımız vardı. Her zamanki çalışmalarımız işte. Ama o gün o ana kadar normal bir arkadaş olarak gördüğüm erkek arkadaşıma takıldı gözüm.

Nedense kendimi ondan alamıyordum. İyiden iyiye kendimi kaptırmıştım bu çocuğa. Antrenmana gittiğimiz her gün uğrun uğrun onu izleyip, farkında veya değil hep onu takip ediyordum. Zannediyorum o benim farkımda değildi. Dışa vuran arkadaşlığımız ise merhabadan öte gitmiyordu.

Hem onun kendine göre bir de kız arkadaşı vardı. Doğrusunu söylemek gerekirse onu kız arkadaşıyla gördükçe sürekli üzülüyor, hatta biraz daha ileri giderek, o kızdan ayrılması için dualar ediyordum. Hoş bir davranış değildi benimkisi ama kalbime söz dinletemiyordum. Bu halde karşılıksız sevmem tam 2 yıl sürdü. Yıl 1999. Artık ondan umudumu kesmiştim. Zorla güzellik olmazdı. Onu unutmaya çalışmalıydım. Bu yüzden, eskiden bir kelime daha fazla konuşmasını isterken şimdi ise ondan kaçar oldum.

Bu şekilde davranmam onun tavrını değiştirdi. Hiç beklemediğim bir şey daha oldu. Çok sevdiği kız arkadaşından da ayrılmıştı. Dahası var, artık nedense sürekli benimle ilgileniyordu. Bir gün yanıma gelip itiraf bile etti: -O kızdan ayrıldım biliyor musun? -Neden ki? -Çünkü bir başkasının farkına vardım. Hiç oralı olmadım. Ta ki o bir başka kızın kendim olduğunu anlayana kadar.

İki yıl boyunca içten içe sevdiğim çocuk şimdi beni seviyordu. Tam da onu unutmaya başladığım anda. Sürekli yanıma geliyor, sevdiği kıza açılamamaktan dert yanıyordu. Bir keresinde de şakayla karışık itiraf etmişti. -Sevdiğim kız aynı sensin. Güldüm oralı olmadan: -İnşaallah o kızla mutlu olursunuz. -Olamam. Çünkü o kız benimle hiç ilgilenmiyor? Onun bu haline iyiden iyiye seviniyor, ondan intikam almak bana tuhaf bir zevk veriyordu. Çünkü bir zamanlar ben de deli gibi sevmiştim. O zaman bana bir tebessümü bile çok görürdü. Artık sıra bendeydi.

Salonda yanıma geliyor duygularını anlatmaya çalışıyordu. Ben de ilgilenmez gözüküyor bir nevi intikam alıyordum. Böylelikle günler haftaları haftalar da ayları kovaladı. Onun bana olan sevgisi azalmadı daha da çoğaldı. Ama cesaretsizliğinden beni sevdiğini de itiraf edemiyordu. Bir zamanlar ben nasılsam şimdi o aynı duruma düştü. Artık ne yaparsa yapsın o sayfayı kapatmıştım. Duygularımla değil mantığıma göre hareket ediyordum. Bu arada en yakın kız arkadaşım bir gün yanıma gelip bana bir itirafta bulundu. Benim sevdiğim erkekten söz ediyordu. Onu çok sevdiğini söyledi. Sevinsem mi üzülsem mi bilemedim. İntikam duygularımdan bir anda sıyrılıp onların aralarından çekilmeye karar verdim. Öyle ya nasıl ki önceki kız arkadaşından ayrıldıysa bu kızla da beraber olabilirdi. Bu düşüncemde yanılmam çok sürmedi. Onu sürekli yanımda gördüm. Hep peşimdeydi. Benim halim ne olacaktı böyle? Devamı yarın