Kaydet
|
“Biz aciz kullarız, üzülsek de hayrın ve şerrin nelerde gizli olduğunu elbette bilemezdik.”
Öğretmen olmak için çocukları çok sevmek yeterli değildi illaki öğretmen olduğuna dair bir belge olmalıydı.
Ne maddi ne manevi anlamda ilkokuldan sonra okuma imkânı bulamadım. Oysa okumayı seviyordum. Hayalim, öğretmen olup iyi insan yetişmesine katkıda bulunmaktı. Önceleri çok üzülmüş benimle ilkokula giden arkadaşlarımdan öğretmen olanları gördükçe onlara imrenmiştim.
Annemin sağlık problemleri vardı, maddi durumumuz yeterli değildi bu sebeplerden ortaokula yazılamamıştım. Benden 10 yaş küçük iki kız kardeşim vardı. Anacığım güçsüzdü, zayıf bir bünyesi vardı; hoş bende cılız ufak tefek yapılıydım ama Allah bana güç vermişti. Annemin eli ayağı olmuş kardeşlerime hem abla hem öğretmen olmuştum.
Sonra evlilik nasip oldu, kendi çocuklarım dünyaya geldi. Onları en iyi nasıl yetiştirebilirim? Babaları devlet memuru idi. O da yetim büyümüştü ne onun ailesinde ne benim ailemde elimizden tutacak, çocukların okumasına yardım edecek kimsemiz vardı.
“Ben olamadım bari kızım okusun, öğretmen olsun” diye çırpındım ama Rabbim nasip etmemişti, o da benim gibi 20’li yaşlarda anne oldu.
Kızım evlendikten sonra maddi sıkıntımız artmıştı. Kirada oturuyorduk. 6 kişilik bir aileydik. Benim de aile bütçesine katkıda bulunmam gerekliydi. İkamet ettiğimiz semtte Halk Eğitim Kursları vardı. Makina Örgü Kursu’na yazıldım. Kurs masraflarını karşılayabilmek için de temizlik işlerini üstlendim.
Kurs öğretmenleriyle çok kaynaşmıştık. Hele müdire hanımla abla kardeş gibi samimi olmuştuk. O dönemler kursta “Anne Çocuk Eğitimi” vardı. Okula başlamadan önce çocukların annelerine eğitim veriliyordu. Anneler haftada 3 gün kursa geliyordu, tabii çocuklarıyla beraber. Çocuklara da bir sınıf tahsis edilmişti. Geçici öğretmen adayları gelip çocuklarla ilgileniyordu. O sene çocuklarla ilgilenecek birini bulamadılar. Kursiyer kızlara teklif ettiler “ben çocuklarla uğraşamam” deyip kabul etmedi onlar da. Müdire hanım yaşlı ve asabi bir mizaca sahipti, çocuklara tahammülü yoktu.
Birden heyecanla bana döndü:
"Necla Hanım sen çocukları çok seviyorsun bir öğretmen gelinceye kadar sen haftada üç gün iki saat onlarla ilgilenir misin?”
Gözlerinde rica eder gibi bir ifade vardı. Onu kıramazdım ama bu uygun olur muydu?
DEVAMI YARIN
