Kaydet
|
“Gençken bedeni kredi kartı gibi kullanmışız sanki. ‘Bir şey olmaz’ diye diye harcamışız...”
Kırk bir yaş civarında insanın eline hayatı kullanma kılavuzu verilmiyor. Bazı şeyleri hâlâ deneye yanıla öğreniyoruz. Yalnız, eskiden uzun uzun tartıştığımız meselelerin bir kısmına artık “peki, öyle olsun” diyebiliyoruz. Her zaman gönül rahatlığıyla değil tabii.
Hayatı bir yolculuk sayarsak, bebeklikten bugüne aynı koltukta oturmadık. Çocukluğun cama yapışan merakı, gençliğin bir an önce varmak isteyen sabırsızlığı… Yol boyunca yanımıza oturanlar oldu, bazı duraklarda inenler. Kimilerinin ardından uzun uzun baktık. Kimileri inmesin diye elimizden geleni yaptık.
Bir yandan da hayatı anlamaya çalıştık. Biraz çiğdik, pişecektik. Bazen yaşadıklarımızdan ders çıkardık. Bazen çıkaracağımız ders işimize gelmedi. Konuyu anladık aslında ama uygulama kısmını pek sevmedik. Hayat da “bunu biliyorsun artık” deyip geçmedi. Aynı konuyu başka kişilerle yeniden önümüze getirdi.
Eskiden bir meseleyi yeterince açıklarsam anlaşılacağımı düşünürdüm. Doğru kelimeleri bulursam, sesimi biraz yumuşatırsam, bir de şu tarafından anlatırsam… Karşı tarafın zihnindeki beni düzeltebilirim sanırdım.
Meğer başkasının zihnindeki kendimi düzeltmek için ne çok mesai yapmışım. Üstelik orada çalışma iznim bile yokmuş.
Zamanla insan anlıyor:
Gençken bedeni kredi kartı gibi kullanmışız sanki. Uykudan çekmişiz, dinlenmeden çekmişiz, “bir şey olmaz” diye diye harcamışız. O zaman ekstre gelmeyince hepsini hediye sandık galiba. Şimdi hesap özeti elimize ulaşınca kalem kalem inceliyoruz: “Ben bunları ne zaman yaptım?”
Yaş almakla bütün meseleler çözülmüyor. İnsan hâlâ kırılıyor, anlaşılmak istiyor, bazen aynı şeye yeniden üzülüyor. Yalnız, her kırgınlığın ardından açıklama toplantısı düzenlemiyor. Her yanlış anlaşılmayı düzeltmek için kendini gece mesaisine bırakmıyor.
Bu dinginliğin içinde biraz da sınırlarını tanımak var galiba. Neye gücünün yettiğini, nerede dinlenmesi gerektiğini, ne kadar anlatsa da bazı şeylerin değişmeyeceğini görmek…
Yol devam ediyor. İnsan bir yerden sonra bavulunu açıp bakıyor: “Ben bunu niye taşıyorum, sahibi nerede? Atmaya kıyamamışım, bırakmaya utanmışım… Bir de yorulunca kendime kızmışım: İnsan şu kadarcık yükü taşıyamaz mı?"
İlknur Şahin
