17 Ağustos her şeyini elinden aldı

Marmara Depremi’nin üzerinden 23 yıl geçmesine rağmen afetzedelerin yüreğindeki yara, hâlâ izlerini taşıyor. Deprem gerçeğiyle en acı şekilde tanışanlardan Asya Koşal, 45 saniyede her şeyini kaybetti.

17 Ağustos 1999 tarihinde Kocaeli Gölcük’te oturan Koşal’ın evi yıkıldı, eşi ile çocukları Cansu ve Oğulcan öldü. Enkaz altından üç gün sonra çıkarılan kadının sağ kolu ve sağ bacağı kangren olduğu için kesildi. O gün farklı bir hava olduğunu belirten Koşal, şunları anlattı: Sanki yıldızlar gökyüzünden yere inmiş, elinizi atsanız tutabilecek mesafede gibiydi. Eşim televizyon seyrediyordu. Çocuklarımı uyuttum. Yataktan kalktığım sırada ayaklarımın altı yarıldı. Çarpa çarpa en alt kata kadar indim. Sanki sonsuz bir uçurumdan düşüyordum. Aileme seslendim ama cevap alamadım. Enkaz altında sürekli feryat ettim. Sesimi duyan yoktu. Her yer karanlıktı. Gece mi gündüz mü anlayamıyordum. Bilincim gidip geliyordu. Bir an titremeyle uyandım. İnsan sesleri geldi. Daha sonra küçük bir delikten beni çıkardılar. En büyük çaresizliğim evlatlarıma ulaşamamaktı. Cansu 8, Oğulcan 5 yaşındaydı. Kolum bacağım gitmiş umurumda değil, çocuklarımdan önce o enkazdan çıkmak benim için en büyük acıydı. O geceyi hatırladıkça boğazım düğümleniyor. Ölümün birçok çeşidi var ama depremde ailece yaşıyorsunuz. Bu acı kabuk bağlamayan bir yara, hiçbir zaman unutulmaz. Evladınızı kaybedip hayata devam etmek sadece nefes almaktır, yaşamak değil. 45 saniyede bir varmış, bir yokmuş. Koskoca bir hayat, bir aile yok oldu. Enkaz altından bir ben kurtuldum. Ben de eski ben olarak çıkmadım. Deprem her şeyimi aldı.