Abdülkadir-i Geylânî "kuddise sirruh"

"Abdülkadir Geylânî", bir mahalden geçerken,

Gördü iki kimseyi, münakaşa ederken.

Birisi Hıristiyan, Müslümandı öteki,

Sordu: (Münakaşaya sebep olan şey ne ki?)

Müslüman arz eyledi: (Bu diyor ki kininden,

"Bizim peygamberimiz üstündür sizinkinden"

Ben ise, şiddet ile îtiraz ediyorum,

"Bizim Peygamberimiz daha üstün" diyorum.)

"Abdülkadir Geylânî", dinleyip Müslümanı,

İsbâta dâvet etti Hıristiyan olanı.

Buyurdu ki: (Ey kişi, mâdemki böyle dersin,

Peki sen bu fikrini, nasıl isbat edersin?)

Hıristiyan dedi ki: (Bizim peygamberimiz,

Ölüyü diriltiyor, O, üstündür şüphesiz.)

Buyurdu ki: (Ey kişi, ben peygamber değilim,

Sadece o Resul''ün ümmetinden biriyim.

Eğer ben diriltirsem bir ölüyü ansızın,

Hazreti Muhammed''e sen de inanır mısın?)

(İnanırım) deyince, buyurdu: (Öyle ise,

Çok eski, harab olmuş bir kabir göster bize.)

Gösterdi Hıristiyan Ona eski bir kabir,

Gitti kabir yanına, esseyyid Abdülkadir.

Buyurdu: (Burda yatan, bir kadındır ve hattâ,

Şarkıcılık yaparmış hem de hâl-i hayatta.

İster, şarkı söylerken onu ben dirilteyim,

Yâhut nasıl istersen söyle, öyle edeyim.)

Hıristiyan, buna hiç ihtimal vermiyerek,

Dedi: (Mâdem dirilsin, o şarkı söyliyerek.)

Buyurdu ki: (Ey kişi, şunu da söyle peki,

Ölüyü diriltirken, ne derdi İsâ Nebî?)

Dedi: (Bizim Peygamber, der idi ki: "Ey filân,

Allah''ın izni ile, diril kalk mezarından.")

"Abdülkadir Geylânî", dönüp Hıristiyana,

Buyurdu: (Öyle ise, dikkat eyle bu yana.)

Gösterdiği mezara dikkatlice bakarak,

Buyurdu ki: (Allah''ın izni ile diril, kalk!)

O anda, boydan boya yarıldı kabir birden,

Dirilip kalktı kadın, hem de şarkı söylerken.

Bir müddet öyle kalıp, sonra da birden bire,

Yine "Ölü" olarak, giriverdi kabire.

Bu büyük kerameti görüp o Hıristiyan,

"Şehâdet"i söyleyip, hemen oldu müslüman.

Sonra "Gavsül a''zam"ın sarılıp ellerine,

O andan îtibaren, girdi tam hizmetine.