"Acele etmeyin, anlarız ileride..."
Dâvud-i Kayserî hazretleri, gençliğinde memleketinden çıkıp ilim tahsîline gitti.
Mısır''da bir medrese bulup başladı ders okumaya.
Ancak eski talebeler onu kıskanıp müderrise koşup;
“Hocam, bu genç ehil birine benzemiyor” dediler.
Müderris umursamadı.
Ve onlara dedi ki:
“Acele etmeyin, ileride anlarız...”
Sonra ona bir vazife verdi.
Her gün, kuyudan su çekecekti.
Ve lâzım olan yerlere dökecekti.
Fakat olacak bu ya.
Daha ilk seferde ip koptu.
Ve kova düştü kuyu dibine.
Su ise çok aşağılardaydı.
Diğer talebelere gün doğmuştu.
Bunu görüp müderrise koştular.
Ve sevinç içinde;
“İşte, yapacağı buydu” dediler.
“Ne oldu çocuklar?”
“Kovayı kuyuya düşürdü efendim. Hem de ilk seferde.”
Kuyu başına geldiler.
Dâvud-i Kayserî, mahcupdu.
Kırık kalple duâ etti içinden:
“Yâ Rabbî, bana yardım et...”
Ardından "Yâ Allah!" dedi.
Ve uzattı elini kuyuya.
Metrelerce derinlerde olan kovayı alıp çıkardı dışarı.
Diğer talebeler mi?
Mahcup olma sırası onlardaydı.
Başları önlerinde özür dilediler kendisinden...
