Kaydet
a- | +A

Zeynelâbidîn Alî hazretleri bir gün sevdikleriyle sahrada oturuyordu ki, güzel yüzlü bir ceylân gelip durdu yanında.

Ayaklarıyla işâretler yaptı.

Ve bâzı sesler çıkardı.

Yanındakiler;

"Bu hayvan ne istiyor?" dediler.

Büyük velî;

"Filân adam yavrumu kaçırdı. Dünden beri onu emziremedim. Ne olur, bana yardım edin diyor" buyurdu.

Ve biriyle çağırttı o adamı.

Geldiğinde;

"Sen bunun yavrusunu kaçırmışsın, git getir de onu emzirsin" buyurdu.

Köylü hayretler içinde gitti.

Ve o yavru ceylânı getirdi.

Ana ceylân yavrusunu emzirince, Zeynel'âbidîn hazretleri o adama;

"İstersen bu yavruyu annesine bağışla, onu sevindir" buyurdu.

Köylü;

"Peki efendim" deyip, verdi.

Anne ceylân, yavrusunu alıp, sevinç içinde hoplayıp sıçrayarak giderken dönüp dönüp arkasına bakıyordu.

Ordakiler;

"Efendim, bu ceylân yine bir şeyler mi söylüyor?" dediler.

"Evet, bize teşekkür ve duâ ediyor" buyurdu.

***

Zeynelâbidîn Alî hazretleri bir zaman hastalandı. Sevdikleri ziyâretine geldiler.

Onları karşılayıp;

"Ne için geldiniz?" buyurdu.

"Efendim, hasta olduğunuzu duyduk ve üzüldük. Çünkü sizi çok seviyoruz" dediler.

"Kim beni, Allah için severse, mahşer günü Arş-ı âlâ altında gölgelenir. Her kim de dünya için severse, o da hesapsız dünya ni'metlerine kavuşur" buyurdu.

> www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com