"Ben aranızda oldukça..."

Efendimiz (aleyhisselâm) bin dört yüz mücâhitle birlikte Medîne'den çıktılar.

Hudeybiye'ye geldiler.

Nihâyet suları bitti.

Sâdece Resûlullah Efendimizin ibriğinde bir miktar su kalmıştı. Mücâhitler üzüldü!

Telâşa kapıldılar!

Ama haklıydılar.

Zîrâ bırakın içmeyi; abdest almak için su lâzımdı bir kere.

Çâresizdiler!..

Efendimize gelip "Biz mahvolduk yâ Resûlallah!" dediler

Efendimiz sordu:

"Niçin mahvoldunuz?"

Arz ettiler ki;

"Hiç suyumuz kalmadı, şimdi ne yapacağız?"

Efendimiz;

"Korkmayın; ben aranızda oldukça mahvolmazsınız" buyurdu.

Sonra bir elini uzattı.

Ve parmaklarını açtı.

O anda bir mûcize gerçekleşti.

Şöyle ki;

Resûlullah Efendimizin mübârek parmakları arasından şarıl şarıl sular akmaya başladı...

Aynen “çeşme” gibi.

Eshâba döndüler.

Ve “İşte size su; alın kullanın" buyurdular.

Eshap kalabalıktı...

Hepsi de o sudan içtiler.

Abdestlerini aldılar.

Ve kaplarını doldurdular.

Câbir bin Abdullah “Biz o gün bin dört yüz kişiydik... Lâkin yüz bin kişi olsaydık bile yine kâfî gelirdi” demiştir.