“Beni tanıyor musun?”

Tâbiîn’in büyüklerinden Atâ bin Ebî Rebah hazretleri, bir gün sohbetinde;

"Allah'ın kullarını sevindirin" buyurdu.

Ve şunu anlattı:

Bir kimse bir mümin kardeşini sevindirince, Allahü teâlâ o sevinçten bir melek yaratır. Bu kimse ölüp kabre konunca, o melek yanına gelir ve ona sorar:

“Beni tanıyor musun?”

“Hayır, sen kimsin?”

Melek de;

“Ben; senin, bir Müslüman kardeşine vermiş olduğun sevincim. Bugün seni sevindirmek ve suâl meleklerine cevap verirken sana yardımcı olmak için geldim” der.

● ● ●

Bir gün, bir gence;

“İnsanlara karşı dilini muhâfaza etmek ‘altın’ı muhâfaza etmekten daha zordur” buyurdu.

Ve ilâve etti:

“Âhirette, cennete giden bir kimsenin orada ağlaması ne kadar garipse, cennete gideceği meçhul olan bir kişinin burada gülmesi de o kadar gariptir.”

● ● ●

Bir gün de sohbetinde;

“Kardeşlerim! Vaktiyle öyle mübârek zâtlar vardı ki, başını, hanımıyla bir yastığa koyardı. Ama sabaha kadar uyumaz, sessiz sessiz ağlar; yastığı gözyaşından ıslanırdı!” buyurdu.

Ve ekledi:

“Yirmi yıl, geceleri böyle ağlardı da hanımının bundan haberi olmazdı!”