Kaydet
|
Evliyânın büyüklerinden Behâeddîn-i Buhârî hazretlerinin talebesi olan Alâeddîn-i Attâr hazretleri anlatıyor:
Hocam ölüm döşeğindeydi.
Çok üzülüyorduk.
Son günleriydi.
Huzûruna girdim.
Bana dönüp;
“Alâeddîn! Benim için bir mezar kazıp hazır edin!" buyurdu.
“Başüstüne efendim” dedim.
Ve çıkıp îfa ettim bu emrini.
Sonra huzurlarına gelip;
“Kabir yeri hazır efendim” diye arz ettim.
O ara hastalığı fazlalaştı.
Vefât edeceğini anladık.
Birimiz sesli olarak Yâsîn-i şerîf okumaya başladı.
Dikkat ettim.
O da tekrar ediyordu.
Bir ara ellerini açtı.
Uzun uzun duâlar etti.
Yâsin-i şerîfin yarısına gelinmiştı ki, bâzı nurlar belirdi odada.
Ellerini yüzüne sürdü.
“Kelime-i tevhîd”i söyledi.
Ve rûhunu teslim etti...
● ● ●
Bu büyük zât, bir gün, sevdiği talebelerine;
“Âhirette Cennete girip sonsuz saâdete kavuşmak için, îmânla gitmek lâzımdır. Ama bu, o kadar kolay değil” buyurdu.
Sordular.
“Neden efendim?”
Cevâbında;
“Çünkü bu dünyâda pervâsızca günâh işlenir ve Allahü teâlânın emir ve yasaklarına hiç ehemmiyet verilmezse, son nefeste îmânla ölmek güç olur, hattâ imkânsız olur” buyurdu.
