"Biraz mühlet ver bana!"
Efendimizin âzâtlı kölesi Zeyd bin Hârise (radıyallahü anh), kirayla katırcı tutup sefere çıktı.
Şehirden uzaklaştılar.
Katırcının niyeti bozuktu.
Önce belli etmemişti.
Sonra öldürmeye kalktı.
Mübârek sahâbî;
“Dur, şurada iki rekât namaz kılayım da sonra öldür!” dedi.
Adam kabul etti.
O da namaza durdu.
Selâm verip açtı ellerini.
"Yâ Rabbî! Resûlünün hürmetine bu adamın şerrinden beni kurtar" diye yalvardı.
O anda biri geldi oraya.
Elinde de bir kılıç vardı.
Vurup öldürdü katırcıyı.
Hazret-i Zeyd sordu:
“Siz kimsiniz?”
O kişi cevâben:
“Ben bir meleğim. Yerim, yedinci kat göktür. Sen duâ ettiğinde yerimdeydim. Rabbimin emriyle bir anda geldim ve vazîfemi yaptım” dedi.
● ● ●
Hakem isminde bir müşrik de, Efendimizle karşılaşınca ağzını gözünü oynatır, maskaralık yapardı.
Bir gün Efendimizi gördü.
Ve yine öyle şeyler yaptı.
Ağzı gözü oynuyordu.
Efendimiz, geri dönüp;
"Hep öyle kal!" buyurdular.
Duâsı kabul oldu.
Adam o hâlde kaldı.
Hem de bir ömür boyu.
Ağzı gözü oynardı devamlı.
Mâni olamıyordu artık!..
