"Bu şaşaalı hayattan sıkıldım"

Fudayl bin İyâd hazretleri, Hârun Reşid zamanında yaşamış büyük bir velîdir.

Halîfe Hârun Reşid bir gece vezîrini yanına çağırdı.

Ve kendisine;

"Beni, gönül ehli birine götür. Zîra kalbim bu şaşaalı hayattan sıkıldı. Bir ‘Allah adamı’ görelim de kalbimiz ferahlasın" dedi.

Vezîr cevâben;

"Başüstüne" dedi.

Ve o zamanın evliyâsından Süfyân bin Uyeyne hazretlerine götürdü.

Kapısını çaldı.

Ve dışarıdan;

"Ey Süfyân! Sultanımız kapına geldi, seninle görüşmek istiyor" diye seslendi.

Kapı hemen açıldı.

Hazret-i Süfyân çıktı.

Karşısında Sultanı görünce;

"Amân Sultânım! Niçin habersiz geldiniz? Bilseydik zât-ı âlinizi yormaz, biz gelirdik" dedi.

Sultân bunu duydu.

Vezîrinin kulağına;

"Aradığım bu değil" diye fısıldadı.

Oradan ayrılıp Fudayl bin İyâd hazretlerine gittiler. Bu zât, Kur’ân-ı kerîm okuyordu.

Sesi duyuluyordu.

Bir âyet-i kerîmede;

"Günahkârlar, kendilerini, ehl-i takvâ ile bir tutacağımı mı zannediyorlar?" buyuruluyordu meâlen.

Hârun bunu işitti.

"Bu, bize kâfi" dedi.

Ve saraya döndü...