"Buyurun, kimi aramıştınız?"
Amasyalı Pîr Mehmed Efendi’nin çok talebesi vardı ve geçimleri bu zâta âitti.
Bu yüzden çok borçlandı esnâfa.
Derken hastalandı.
Ölüm hastalığıydı bu!
Bunu haber alan koştu.
Onların niçin geldiklerini anlayıp;
"Yâ Rabbî! Borçlarımı ödemeden canımı alma!" diye duâ etti.
O anda kapısı çalındı.
Hemen koşup açtılar.
Tanımadıkları biri vardı eşikte:
“Buyurun, kimi aradınız?”
“Pîr Mehmed’in evi burası mı?”
“Evet burası.”
“Bu zâttan alacağı olanlar dışarı çıksın” dedi.
Sevinçle çıktılar.
O meçhul kişi, kuruşuna kadar ödedi hepsinin alacağını.
Pîr Mehmet Efendi sevindi.
“Elhamdülillah" dedi.
Ve rûhunu teslîm etti.
O meçhul kişi kayboldu ortadan.
Bir daha da gören olmadı...
● ● ●
Bu zât bir günkü sohbetinde;
“Namaz, mühim ibâdettir” dedi.
“Nasıl yâni?” dediler.
“Şöyle ki, bir ibâdeti terk etmek îmânı gidermez. Ama namaz için hüküm böyle değildir” dedi.
“Onun hükmü nedir?” dediler.
Cevâbında;
“Bile bile namaz kılmayan ve namaz vakti geçerken üzülmeyen kimsenin îmânı gider” buyurdu.
