"Çocuğa niçin iftirâ ediyorsunuz?"
Seyyid Abdülhakîm Arvâsî hazretleri, bir gün evinin önünde oturuyordu ki, bir kişi, hanımı ve bir çocuğuyla birlikte geldi bu büyük zâtın yanına.
“Selâmün aleyküm!”
“Aleyküm selâm!”
“Hocam, çocuğumuz dilsizdir. Bir duânızı almaya geldik” dedi.
Efendi Hazretleri, çocuğa şefkatle baktı ve “Mâşallah, çok da sevimli” buyurdu.
“Evet ama konuşmuyor hocam.”
“Hiç mi konuşmuyor?”
“Maalesef efendim. Bugüne kadar bir kelime bile konuşmadı.”
Abdülhakîm Efendi, çocuğun başını şefkatle okşayıp sordu:
“Senin adın ne bakayım?”
“Ahmed.”
“Kaç yaşındasın?”
“On yaşındayım.”
“Kardeşin var mı?”
“Yok efendim.”
Anne baba birbirlerine bakıştılar.
Şoka girmişlerdi sevinçten.
Evet, çocuk konuşuyordu.
Büyük velî, döndü onlara:
“Siz çocuğa iftirâ ediyorsunuz!”
“Estağfirullah hocam.”
“Az önce konuşmuyor demediniz mi? Ne güzel konuşuyor işte.”
Evet, çocuğun dili açılmıştı.
Ve bülbül gibi konuşuyordu.
Anne baba, sevinç gözyaşlarıyla döndüler evlerine.
Allaha şükrederek...
