Eşyalarla birlikte yere yıkıldı!..
Merkez Efendi Osmânlılar devrinde yetişen bir velîdir. Küçük yaşta başlar ilim tahsiline.
Vaktâ ki tahsili bitmiştir.
Sümbül Sinan ismini işitir.
Ama pek aldırmaz.
Zîra bâzı dedikodular duymuştur hakkında.
O gece, rüyâsına girer o zât.
Rüyâsında kapısı çalınır.
Gelen, Sümbül Sinan''dır.
Ama açmaz kapıyı.
Zîra istemez içeri girmesini.
Eşyâsını kapı arkasına yığar.
Kendi de üzerine oturur.
Ama hiç fayda etmez.
Sümbül Efendi kapıyı açar.
Merkez Efendi eşyalarla birlikte yere yıkılır!
Uyanıp, anlar hatâ ettiğini.
Sabahı zor bekler.
Ve erkenden evden çıkar.
Sümbül Sinan hazretlerine gider.
O zât, kürsüde vaaz etmektedir.
O da kürsünün arkasına çömelir.
Güyâ ona görünmeden.
Ama o, görmüştür kendisini.
Zîra bekliyordur gelmesini.
Bir sûrenin tefsîrini yapmaktadır.
Nihâyet tefsîr bitince;
“Bu tefsîri hepiniz anladınız. Merkez Efendi de anladı” der.
Ve tefsîre devam eder.
Daha yüksek mânâlar verir.
Ama anlamaz cemaat.
O vakit cemaate döner.
“Bunu anlamadınız. Merkez Efendi de anlamadı” der.
Merkez Efendi almıştır alacağını.
Severek talebesi olur...
