Haydi ne yapacaksan yap!
Bir gün büyük velî Muînüddîn-i Çeştî hazretlerine bir kimse gelip, edeple oturdu karşısında.
Ve arz etti ki:
“Efendim, çoktandır zât-ı âlinizi görmek istiyordum. Çok şükür, bugün sizi görmekle şereflendim” dedi.
Büyük velî, dinledi.
Ama hiç iltifat etmedi.
Kıymet vermedi.
Üstelik ona sertçe bakıp;
“Haydi, ne için geldinse, yap yapacağını!” buyurdu.
Adamın hâli değişti...
Kızardı, bozardı...
Bütün âzâları, titremeye başladı onun heybetinden!
Ve ağlayarak;
“Efendim, asıl niyetim, sizi öldürmekti! Çok pişmânım.
Lütfen bu suçumu affedin” dedi.
Sonra iç cebine soktu elini.
Bir “bıçak” çıkarıp koydu bu velî zâtın önüne;
Ve pişmanlıkla;
“Suçluyum, nasıl isterseniz cezâmı öyle verin!” dedi.
Büyük velî;
“Bu yolda, kötülük eden
kimseye de iyilik yapılır” buyurdu.
Ve el kaldırıp;
“Yâ İlâhî! Bu kulun günahlarını affet ve kendisini, sevdiğin kullarından eyle” dedi.
Böyle duâ etti ona...
Adamın kalbi değişti.
Yâni kalp gözü açıldı.
Ve “evliyâ” oldu.
