Hem de hiç görmeden!

Veysel Karani hazretleri, Resulullah Efendimizi görmeyi çok arzu ediyordu.

Ama annesi vardı.

Yaşlı ve hastaydı.

O izin vermiyordu.

İzin istediğinde:

"Sen gidersen bana kim bakar?" diyordu.

Efendimiz (aleyhisselam), bazen mübarek yüzünü Yemen taraflarına çevirip:

"Şu yönden rahmet rüzgârlarının estiğini duyuyorum" buyururlardı.

Bir gün de:

"Ümmetim arasında Üveys adında biri var ki mahşer günü ümmetimden çok kimseye şefaat edecektir" buyurdu.

Sahabe-i Kiram:

"Bu zat kimdir yâ Resulallah?" dediler.

Efendimiz:

"Allah'ın kullarından biridir" buyurdu.

"İsmi nedir yâ Resulallah?"

"Üveys'tir."

"O, sizi görmüş müdür?"

"Baş gözüyle görmedi."

Sahabe şaşırıp:

"Yâ Resulallah! O sizi bu kadar çok sever de niçin görmeye gelmez?" dediler.

Efendimiz:

"Bunun iki sebebi var. Birincisi hâllerine mağluptur. İkincisi yaşlı ve hasta bir annesi var, ona bakıyor" buyurdu.

Sahabiler:

"Biz onu görür müyüz?" dediler.

Efendimiz, Hazret-i Ali ile Hazret-i Ömer'e bakarak:

"Siz ikiniz onu görürsünüz" buyurdular.