"Her sıkıntıda beni hatırla!.."
Câkir-el Kürdî hazretleri, Hanbelî mezhebinin büyük âlimlerinden olup, 550 (m. 1155) senesinde Irak’ta vefât etti.
Bir gün, bir talebesi;
“Efendim, izninizle uzun bir deniz yolculuğuna çıkacağım, duanızı almaya geldim” diye arz etti.
Büyük zat da;
“Hak teâlâ selâmet versin. Yolda bir sıkıntı olursa, beni hatırla. Allah'ın izniyle imdadına yetişirim” buyurdu.
Talebe;
“Peki efendim” deyip ayrıldı.
Aradan altı ay geçti...
Bu zat ailesiyle oturuyordu.
Birdenbire ayağa fırladı.
Sağa sola gidip, eliyle de bazı işaretler yaptı ve oturdu yine. Evdekiler merak edince;
“Bir talebemiz denizde boğulmak üzereydi, onu kurtardık” buyurdu.
Bir ay sonra geldi talebe.
Hocasının elini öptü ve;
“Efendim, siz yardım etmeseydiniz, hepimiz boğulacaktık” dedi.
Ve huzurdan ayrıldı.
Bir arkadaşına rastladı.
Hâdiseyi şöyle anlattı:
“Biz gemideydik.
Birden rüzgâr çıktı bir gece. Dalgalar “sıra dağlar” gibi geliyordu art arda.
Gemimiz batmak üzereydi.
Hocamı düşünüp yardım istedim.
O an geldi ve rüzgâra,
“Duuur!” işâreti yaptı.
Rüzgâr kesildi anında.
Sütliman oldu deniz.
Ve kendisi kayboldu gözden...
