"Müjde yâ Ömer! Bu nimet sana nasip oldu..."

Ömer bin Hattâb (radıyallahü anh) henüz Müslüman olmamıştı

Müminler çoğalıyordu.

Buna mâni olamıyorlardı.

Ne yapacaklarını şaşırdılar.

Ebû Cehil, Efendimizin mutlaka öldürülmesini düşünüyordu.

Bundan başka çâre yoktu.

Hemen kavmini topladı.

Ve bu fikrini onlara söyledi.

Herkes heyecanlandı.

Ömer bin Hattâb, bu iş için kılıcını kuşandı ve düştü yola.

Güyâ Resûlullahı öldürecekti.

Yolda birine rastladı.

Ve ondan, kız kardeşinin ve eniştesinin (îmân) ettiğini öğrendi.

Ve o eve gidince olanlar oldu.

Kalbinde îmân güneşi parladı.

Eshâbdan Habbâb bin Eret, o anda o evdeydi ve yeni nâzil olan Tâhâ sûresini okuyorlardı.

Ömer bin Hattâb''da îmân alâmeti görüp, gizlendiği yerden çıktı.

Ve yüksek sesle (tekbîr) söyledi.

“Allahü ekber!..”

Sonra hazreti Ömer''e dönüp;

"Müjde yâ Ömer! Resûlullah dün gece; (Yâ Rabbî, bu dîni Ebû Cehil ile yâhut Ömer ile kuvvetlendir) diye duâ etti. Bu nimet sana nasip oldu" dedi.

Birlikte evden çıktılar.

Onu Efendimize götürdü.

Ömer bin Hattab (radıyallahü anh), Hazret-i Habbâb''a daima sevgi ve hürmet göstermiş, hattâ halîfeliği sırasında bir gün onu, kendi yerine oturtmuştur.