"Peki şahidiniz var mı?"

Bir gün Efendimizin yanlarına develi bir köylü geldi. Ardından kalabalık bir grup sökün etti ve Efendimize o köylüyü gösterip:

"Yâ Resulallah! Bu adam hırsız. Bizim devemizi çalmış. Lütfen ondan al, devemizi bize ver!" dediler.

Efendimiz sordu:

"Şahidiniz var mı?"

"Evet var" dediler.

Ve birilerini gösterdiler. Resûl-i ekrem tam onları dinleyecekti ki o köylünün hâli dikkatini çekti.

Ona bakıp:

"Bu kimseler, senin için hırsız diyorlar. Doğruysa develerini geri ver. Yoksa kendini müdafaa et!" buyurdular.

O sırada deve dile gelip "Yâ Resulallah! İzin verirseniz ben söyleyeyim" dedi.

Efendimiz:

"Söyle" buyurdu.

Deve köylüye bakıp:

"Ben bu zatın yanında dünyaya geldim yâ Resulallah! Beni büyüten, budur. Öbürleri iftira ediyorlar" dedi.

Efendimiz köylüye:

"Sen haklı çıktın. Lâkin az önce neler mırıldanıyordun?" diye sordular.

O boynunu büküp:

"Dua ediyordum" dedi.

"Ne diyordun?"

"Yâ Rabbî! Suçsuz olduğumu yalnız sen biliyorsun. Habibinin hürmetine bana yardım et diyordum" dedi.

Efendimiz sevindi.

Öbürlerine dönüp:

"Haydi gidiniz! Dâvânız boş çıktı" buyurdular. İftiracılar mahcup vaziyette terk ettiler orayı.