Kaydet
a- | +A

Şerbetçi Baba, Gelibolu'yu nurlandıran bir Allah dostudur. O devirde, yalnız yaşıyan biri vardı.

Evinde ibâdetle meşguldü hep.

Ancak bir ara hastalandı.

Ve gitgide şiddetlendi.

Bakacak kimsesi de yoktu.

Çâresizdi!..

Açtı ellerini.

“Yâ Rabbî! Bana bir yardımcı gönder” diye yalvardı.

O anda aralandı kapısı.

İçeri nûrâni bir zât girdi.

Ve gülümsedi kendisine:

“Yalnızsın gâliba.”

“Evet efendim.”

“Sana yardıma geldim” dedi.

Adamcağız hem sevinçliydi.

Hem de şaşkın.

Sordu hemen:

“İyi ama siz kimsiniz. Hem kapı kapalıydı nasıl girebildiniz içeri?”

Gelen zât;

“Mühim değil, şimdi mühim olan, senin hastalığın” dedi.

Hemen bir ev ilâcı yapıp yedirdi ona.

Allah'ın izniyle adam şifâ buldu.

Mübârek zât çıktı.

Giderken fısıldadı:

“Bana Şerbetçi Baba derler, Gelibolu'da bulunurum.”

Adam merak etti.

Koştu Gelibolu'ya.

İlk rastladığına “Beni Şerbetçi Baba'ya götürür müsün” diye ricâ etti.

O kişi de;

“Hayhay” dedi.

Ve onu alıp bir türbeye götürdü.

“İşte, Şerbetçi Baba burada yatıyor” dedi.

Adam tutamadı gözyaşlarını!

Okuyup, gönderdi rûhuna.

Zor ayrıldı türbesinden...

Abdüllatif Uyan'ın önceki yazıları...

ÖNE ÇIKANLAR