"Üç şey beni ağlatır!.."

Selmân-ı Fârisî (radıyallahü anh) gâyet az yerdi.

Bir sofrada, fazla yemesi için ısrâr edildi.

O yine yemedi.

Ve Efendimizin kendisine;

"İnsanların âhirette çok açlık çekecek olanları, dünyâda iken doyuncaya kadar yemek yiyenlerdir" buyurduğunu haber verdi.

Çok da cömert idi.

Vermeyi çok severdi.

Gelirinin çoğunu dağıtırdı.

Elinin emeğiyle geçinirdi.

Fakîrleri doyururdu.

Onlarla sofraya otururdu.

Onlarla beraber yerdi.

Kendisi çok ihtiyarlamıştı.

Öyle ki, elleri titrerdi.

Yine de kendi işini kendi görür, kimseye gördürmezdi.

Halk, yanına koşup;

"İzin ver, taşıyalım" derlerdi.

O ise kabul etmezdi.

Ve o kimselere;

"Hayır, ben götürürüm" derdi.

Hâlbuki o yerin Vâlisi idi.

Emrinde binlerce kişi vardı.

● ● ●

Kendisi bir gün;

"Üç şey beni ağlatır. Birincisi, Resûlullahın vefâtını düşününce ağlıyorum. İkincisi, kabirden kalktığımda hâlim ne olur, onu bilmediğim için ağlıyorum" buyurdu.

Dinleyenler;

"Üçüncüsü nedir?" dediler.

Cevâbında;

"Öldüğümde Cennete mi giderim, yoksa Cehenneme mi? Eğer ki Cehenneme gidersem hâlim nice olur, bunları düşündükçe ağlıyorum" buyurdu.