Üzülme yâ Resulallah!

Bedir harbinde sahabiler savaş için saf tutmuştu. Efendimiz, karşılarında "bin"e yakın kâfir ordusunu gördü.

Müslümanlar azdı.

Üç yüz sekiz kişiydi.

Secdeye kapandı.

Ve secde hâlinde:

"Yâ Rabbî! Vadettiğin zaferi ihsan et. Şu mağrur/kibirli kâfirleri, perişan eyle" diye dua etti.

Allah'a yalvardı.

Çadırda idiler.

Hazret-i Ebu Bekir de hemen başucundaydı.

Bu içli yakarışı işitti.

Üzüldüğünü anladı.

Ona sevgisinden:

"Yâ Resulallah! Kendini bu kadar yorma. O, mutlaka vadinde duracak ve sana zafer verecektir" dedi.

Onu teselli etti.

Efendimiz rahatladı.

O sözlerini bitirdi.

Hazret-i Cibril "beş bin" melekle gelip Resulullah'a selam verdi.

Efendimiz secdedeydi.

Başını secdeden kaldırdı.

Selamını aldı.

Hazret-i Cibril:

"Üzülme yâ Resulallah! Müsterih ol. Ebu Bekir'in sözü üzerine Hakk teâlâ bizi sana yardıma gönderdi" dedi.

Ona müjde verdi.

Efendimiz sevindi.

Gül yüzünde güller açtı.

Hazret-i Cibril devam edip "Biz beş bin silahlı melekleriz ve bu dîni, kâfirlerden korumaya kâfiyiz" diye arz etti. ("Menâkıb-ı çihâr yâr-i güzîn" kitabından alınmıştır.)