"Üzülme yâ Resûlallah!"

Bedir Harbi’nde sahâbîler savaş için saf tutmuştu.

Efendimiz, karşılarında bine yakın kâfir ordusunu gördü.

Müslümanlar ise azdı.

Üç yüz sekiz kişiydiler.

Secdeye kapandı.

Ve secde hâlinde:

“Yâ Rabbî, vâdettiğin zaferi ihsân et. Şu mağrûr, kibirli kâfirleri perîşân eyle” diye duâ etti.

Allah’a yalvardı.

Bir çadırda idiler.

Hazret-i Ebû Bekir yanındaydı.

O, bu içli yakarışı işitti.

Ve üzüldüğünü anladı!

Ona sevgisinden:

“Yâ Resûlallah, kendini bu kadar yorma. O, mutlaka vâdinde duracak ve sana zafer verecektir” dedi.

Onu teselli etti.

Efendimiz rahatladı.

Hazret-i Sıddîk sözünü bitirdi.

Cibrîl aleyhisselâm, oraya geldi.

Hem de beş bin melekle.

Resûlullaha selâm verdi.

Efendimiz secdedeydi.

Başını secdeden kaldırdı.

Ve selâmını aldı.

Hazret-i Cibrîl:

“Üzülme yâ Resûlallah, müsterih ol. Ebû Bekir’in sözü üzerine Hak teâlâ, bizi sana yardıma gönderdi” dedi.

Ona bu müjdeyi verdi.

Efendimiz sevindiler.

Gül yüzünde güller açtı.

Hazret-i Cibrîl dedi ki:

“Biz beş bin silâhlı melekleriz.

Bu dîni korumaya, kâfi geliriz.”