"Yer yarılsa da içine girsem!..”

Tâbiîn’in büyüklerinden Atâ bin Ebî Rebah hazretlerine;

“Bir kimsenin velî olduğu nasıl anlaşılır efendim?" diye sordular.

Cevâbında;

"Tatlı dili, güzel ahlâkı, güler yüzü, cömertliği, münâkaşa etmemesi, özürleri kabul etmesi ve herkese merhamet etmesiyle anlaşılır" buyurdu.

● ● ●

Bir gün de sohbetinde;

"Yumuşak huylu, hilim sâhibi kimse, gündüzleri oruç tutan, geceleri namaz kılan kimsenin derecesine kavuşacaktır” buyurdu.

Ve ilâve etti:

“Bir hadîs-i şerîfte “Gadap [kızgınlık] zamanında yumuşak davrananı Allahü teâlâ çok sever” buyuruldu.”

● ● ●

Bir gün de sevdiklerine;

“Bir Müslüman, dînimizin her emrine uysa, ama gönlünde biraz ‘dünyâ sevgisi’ olsa, o kul mahşer gününde çok mahcup hâle düşer!”

buyurdu.

“Niçin?” dediler.

Cevâben;

“Çünkü o kimse, mahşer ehli arasından çıkarılır ve bir melek, o kimseyi göstererek; ‘Bu, falan oğlu filândır ve kalbinde ‘dünyâ sevgisi’ vardır. İşte ey ehl-i mahşer! Hak teâlânın hiç sevmediği dünyâyı, bu kişi bir ömür boyu sevmiş ve kıymet vermiştir’ diye nidâ eder.”

O kimse utanır!

Çok mahcup olur.

Ve “Âh! Yer yarılsa da içine girsem” diye temennî eder.