İddia ediyorum, Ahmet Suat hoca maçtan önce bu takıma reytingi yüksek müthiş bir korku filmi seyrettirmiş. Bir takım bu kadar korkak, kimliğinden uzak, yüreksiz ve cesaretsiz bir oyunu nasıl oynayabilir ki?...
Misafir ekip 3 forvetle maça başlayarak kesin kazanmaya geldiğini ortaya koyuyor. Suat hocam da 10 kişiyi kendi yarı sahasına hapsedip, adeta kenarda uyuyor. Gördüklerimize inanamıyoruz. İlerde sadece Hami var. Zaman zaman onu Vugrinec ve Tamer destekliyor. Tamer de olmasa Trabzonspor hücumda hiç yoktu. Orta saha topa basamıyor, hücum pres yapılamıyor, defans ayakta duramıyordu. Osman Hakan''ı, Selim Arif''i, Okan da Hagi''yi hemen her pozisyonda kaçırıyor, G.Saraylı futbolcular tek pasla kaleciyle karşı karşıya kalıyordu. Misafir ekip defanstan çok rahat ve çabuk çıkıyor, arka arkaya 2 defa sıkıyor. Tam isabet... Golleri buluyor... Trabzon hâlâ duruyor... Sahada Trabzonspor mu, Tozkoparan mı, mahalle takımı mı olduğu belli değil. Üzülmemek de elde değil.
Neyse ki ilk yarının sonunda imdada penaltı yetişiyor ve Trabzon nefes alıyor. Ancak bu pozisyon öncesinde Hagi''ye yapılan hareketi ve penaltı pozisyonunda K.Hakan''a gösterilmesi gereken kartı Erol Ersoy es geçiyor.
İkinci yarıda Trabzonspor canlanır gibi oluyor. Ancak Selim''in affedilmez hatası sonucu oyundan atılmasıyla oyunun kontrolü yine Cimbom''a geçiyor. Zannederim, G.Saray bu maçta topla oynama rekoru kırdı. Defansını orta sahada kuruyor, belki de en rahat futbolundan birini oynuyor. G.Saraylı futbolular ayağına aldıkları her topta elini-kolunu sallayarak Trabzonspor yarı sahasına giriyor, önünde hiçbir engelle karşılaşmıyordu. Evsahibi takımın futbolcularının bitik halleri herkesi olduğu gibi beni de fazlasıyla şaşırttı.
Anlaşılan Trabzonspor bu seneki hedefini orta sıralar olarak belirlemiş. Şampiyonluk iddiaları önümüzdeki yıllara kalmış. Nice yıllara...
