"Bu aciz kulun iki cihanda da mesut ve bahtiyar olsun..."
Doğru îmâna kavuştuktan, doğru itikatı iyice tanıdıktan sonra sıkıntıların külfet, fedakârlığın zahmet değil rahmet olduğunu anladım.
Her gün baktığım aynada oluşan yansımama bile şuurluca bakabilseydim yeterdi o muazzam kuvvet ve kudreti görmeye. Uzun ve ebedî bir hayat varken, kısa bir dünyalığa tamah etmek akıl kârı değildi. Ancak unutmuşum gönlüme huzur veren görünenler değildi. Görünmeyen Rahman ve onun yüce kudretiydi. Huzuruna el açarak ebedî saadetim için duâ etmek ne saadetti.
ABDİÂCİZ, hakikat ister, hakikati görmez, rahmet ister, rahmeti kuşanmaktan korkar. Doğru îmâna kavuştuktan, doğru itikatı iyice tanıdıktan sonra sıkıntıların külfet, fedakârlığın zahmet değil rahmet olduğunu anladım. Rıza-i ilahi için atılan her bir adım huzur verdi gönlüme. Rabbimin nimeti sayısız, güzellik ve mükemmelliğin farkına varabilmek ise dikenli yol, nice tuzaklarla, farklı mânilerle doluydu...
Bu kısa derviş menkıbesi ruhumu ve dahi bedenimi yeniledi. Sınırsız ufuklar açtı zifirî karanlık dünyamda. Allahü teâlânın eserleri sayılamayacak kadar ve zatına hastır. Görünenin ardında, görünmeyen nice hikmetler saklı. Bunlara erişmek, takva elbisesi ile bezenmek ve rıza-i ilahi dâhilinde yaşamak ve aynı hissiyat içinde huzur-u ilahiye kavuşmak en büyük muradım oldu.
Aciz, zavallı kulun ABDİÂCİZİ huzurundan, hikmetinden mahrum eyleme!
Müsaade buyur; secde edeyim,
Müsaade buyur; içimi dökeyim gözyaşlarıyla. Müsaade buyur; bu aciz kulun iki cihanda da mesut ve bahtiyar olsun...
Başka talebim yoktur!
***
Dertlere mâruz kalır, enbiya ve evliya,
Nisan yağmuru gibi, onlara yağar belâ.
Sen doğrudan yana ol, olma şerre müptelâ!
Büyükler hep söylüyor, sözleri elbet veciz.
Hep okuyup öğrendin, bilinsin ABDİÂCİZ.
Hakkı sevmekten maksat, sıkıntıyı tatmaktır,
Gayrıdan gelen neyse, düşünmeden atmaktır.
Sahtekârların işi; yan gelip de yatmaktır!
Şanlı ecdat buyurmuş, sözleri elbet veciz.
Pek çalıştı yoruldu, dinlensin ABDİÂCİZ.
Tesadüfe bırakma, sebebe yapış yeter!
'Peki' diyen herkese, bu söz olmalı rehber!
Sanma hep böyle gider, yol bitmez ömür biter!
Tarihçiler yazıyor, sözleri elbet veciz.
Gençlik gitti yaşlandın, bilesin ABDİÂCİZ.
Ehli hüner mihneti, kendisine zevk eder,
Yaşar neşe ve keder, bazen de gelir gider.
Hasretlik çeken bilir, ölümden daha beter!
Âlimler vaaz ediyor, sözleri elbet veciz.
Böyle gelmiş gidiyor, neylersin ABDİÂCİZ.
Gitti gençlik, fayda yok, etse de hep âh-u zar,
Yaşı yetmişi geçen HOCA’yı bekler mezar.
Sayılı günlerimiz, bitiyor azar azar!
Hadiseler nasihat, netice elbet veciz.
Bütün sözler sanadır, anlarsan ABDİÂCİZ.
Dininden taviz verme, paraya pula tapma!
Bid’at ehline uyup, Ehl-i sünnetten sapma!
Fırsatı ganimet bil, dikkat et hata yapma!
Okuyanlar görüyor, sözleri elbet veciz.
Herkes sussa korkudan, söylersin ABDİÂCİZ?
Şu yalancı dünyada, kimse sonsuz kalamaz,
Malı mülkü olsa da, herkes murat alamaz.
Allahtan korkan insan, asla çalıp çırpamaz!
Şair şiir yazıyor, sözleri elbet veciz.
İğneyle kuyu kazdın, âlemsin ABDİÂCİZ.
Dünyayı toplamakla, insan çokça yorulur!
Mirasçılar yer içer, hesap ondan sorulur.
Dalgalanıp dursa da, akan sular durulur!
Arif olan konuşur, sözleri elbet veciz.
Gözlerimiz yollarda, gelesin ABDİÂCİZ.
Yıllarca ayrı kalsan, seni her an anarım,
Hasretlik ateşiyle gece gündüz yanarım.
Sen benimsin benimle, kökü sağlam çınarım!
Hak hakikat bekliyor, sözleri elbet veciz.
Huzur ve saadetle, yazarsın ABDİÂCİZ.
Vatandan uzaktayım, gurbetteymiş kaderim,
Hasretlik uzadıkça, çoğalıyor kederim.
Sevdiklerim gelmezse, bilmem ki ne ederim.
Dünya durmaz dönüyor, sözleri elbet veciz.
Biz gideriz öteye, kalmazsın ABDİÂCİZ.
Herkesin var bir kesi, bî-kesin yok kimsesi,
Bu kesin, sen ol kesi, kimsesizler kimsesi.
Mümin ölenin olur, cennetten elbisesi.
Mübarekler yazıyor, kelâmı elbet veciz.
Bak geldin gidiyorsun, neylersin ABDİÂCİZ?
BİTTİ
