"O dediğin muhabbet olsaydı; babanı bu kadar kötülemezdin!"
"Bana karşı hiç toleranslı olmadı! Hep suçladı, ezdi, hor gördü, yeterli bulmadı, birazcık olsun desteklemedi, sadece kırdı, incitti!.."
Abdullah:
-Kısaca babam zor adamdır zor!
- Kırık plak gibisin arkadaşım! Çok zor senin bu hâlin. Allahü teâlâ basiretini artırsın!!
- Sen de bana kafayı takmışsın! Yaşayan benim! Sen uzaktan gazel okuyorsun sadece! Şu yaşıma geldim hâlâ aynı! Babamın beni sevdiğine olan inancım erken başladı, her geçen zaman biraz daha azaldı! Evladı olduğumdan şüpheye düştüm. Yaşadığım hoşnutsuzluğu fark ettiğim günden beri ona olan bütün müsbet hislerimi kaybettim! Hoş olabilecek bütün duygularımı yitirdim. Onun despotluğunun, zulme varan davranışlarının aksine ben onu yine de sevmiyor değildim!
- O dediğin muhabbet sende olsaydı; babanı bu kadar kötülemezdin!
- Bana karşı hiç toleranslı olmadı veya olmak istemedi! Hep suçladı, ezdi, hor gördü, yeterli bulmadı, birazcık olsun desteklemedi, sadece kırdı, incitti! Gel de böyle bir “baba” ünvanlı birini sev! O hep haklı oldu, ben haksız! Uçurum azalacak yerde hep büyüdü!
- Bu kadarı da fazla! Çok alınganmışsın Murat! Seviyordur da yanlışlarına tahammül edemiyordur! Erkekler, kadınlar gibi değil ki hislerini uluorta yüzüne karşı haykırsınlar! Annelik gibi daha bebek karnındayken ona ölümüne bir bağla bağlanmak, onlarda söz konusu olmuyor! Geçmiş yaşantısından, mazisinden öğrendikleriyle babalığı hayata geçirmeye çalışıyorlar. Bunda muvaffak olanlar var, beceremeyenler de… Sebebi; büyük oranda kendi ailesinden; annesinden, babasından gördüğünü evlatlarına yansıtmaları… Öyle yetiştiği, öyle gördüğü için “normal” olması lazım gelen yaptıklarıymış zannına kapılıyorlar. Hiç muhabbetle kaynaşan, sevgiyle dolu ailede büyüyüp de kendi evladına hissi veya fiziki zarar veren birine rastladınız mı? İstisnai durumlar hariç, mümkün değil! Muhtemelen sizin babanız da kendi tecrübelerini size yansıtıyor! Bunda sizin suçunuz, kabahatiniz yok! Babanızın da… Sakın kimseyi suçlamayın, kıymetsiz de hissetmeyin!
- Maşallah iyi anlattınız. İyi de... bir gün olsun insan güzel şey söyleyemez mi?
- Babalar evlatlarını, onları görmedikleri zamanda severler.
- Külahıma anlat!
- Külahına değil sana anlatıyorum, kulağını aç iyi dinle! Unutma ki baba çınardır, o devrilince sen de yıkılırsın! Hayatın ne tadı ne de tuzu kalır! Evlat bu, hiç sevilmez mi? Anadolu medeniyeti icabı sosyal ölçülerimiz var ve sevgi her zaman her yerde gösterilmez! Böyle emreden bir kaide olmamasına rağmen hakiki hissiyatlarını saklayan, sert adammış gibi davrananlar çok! O sizi seviyordur; illa göstermesi lazım gelmez! Baba acısını yaşatmasın kimseye Rabbim! Onu yaşayan bilir; kulak çekmesini, sert bakışlarını ve hatta nefret etmesini bile hasretle ararsınız, toprağıyla yüz yüze geleceğiniz zamanda!
- Bu suali kendi kendime çok sordum! İşi dramatize ettiğim çok durumlar olmuştur. Bana göre babam egoist, bencil biri! Bu tutumu canımı çok yaktı! DEVAMI YARIN
