Ne denebilir ki…
Okan Buruk 12. Şampiyonlar Ligi maçına, Boey’yi sağ beke, Sallai’yi onun önüne koyup, Barış Alper’i sola, Noa Lang’ın yerine kaydırarak başladı.
Futbolcuların oyun karakterini düşününce, yerinde tercihlerdi. Boey’nin savunma gücü, Sallai’nin içeri kat etmeleri ve hücuma yatkınlığı, Barış’ın solda daha verimli oyunu hocanın tercihlerinde etkendi.
Beklendiği gibi maç Liverpool’un büyük baskısıyla başladı. Hem tempolu hem sert oynuyorlardı. Yedekten gelen hakem, Osimhen’i, Torreira’yı, Singo’yu biçmelerini seyrediyordu.
Nitekim gol öncesi Konate’nin ceza sahasında Sallai’yi indirmesini de süzemedi hakem. Liverpool’un “her şeyi” Szoboszlai, kornerden gelen topa ip gibi vurup skor avantajımızı ortadan kaldırdı.
Liverpool turu ilk yarıda alma fırsatını Salah’a teslim etti. İki Galatasaray maçında sahada dolaşan Salah’ın penaltı vuruşunu çelen Uğurcan’ım, devre bitmeden üç Liverpool atağına daha set çekerek takımını maçta tuttu.
Hayaller kâbus oldu
İkinci yarı Osimhen yok. Salah sahalara dönüyor. Uğurcan birinci şutları çıkarıyor, ikinciler gol oluyor. Birinde Ekitike öbüründe Gravenberch…
Artık sahada sadece Liverpool var. Tur temennimiz utanç skorunu yaşamamaya dönüyor. Salah’ın mükemmel golü korkumuzu gerçeğe dönüştürüyor.
Bir önceki Şampiyonlar Ligi sıralama turunu üçüncü bitiren Liverpool çeyrek finale, Osimhen ve Lang’ı sakat veren Galatasaray lige dönüyor.
Maçın adamı: Hugo Ekitike
