Üvey evlat

“İlk evlilik aşkla, ikinci evlilik hesapla yapılır” derler.
Doğru mu, bilmiyorum.
Ama bu ailemiz, ikinci evliliklerine rağmen mutlu görünüyordu.
Adamın da kadının da ilk evliliklerinden birer kızı vardı.
Ve bu kızlar birbirine öz kardeş gibi benziyordu.
İkisi de sarı saçlı, ikisi de açık tenli, ikisi de çok güzeldi.
Babanın kızı sekiz, annenin kızı on yaşındaydı.
Florya’da bahçeli bir evde oturuyorlardı.

*****

Galerici baba, bayram sabahı aileyi dışarı davet etti.
Kızı Nur’a yaptığı sürpriz, mesleğine uygundu. Bahçede duran akülü arabayı işaret ederek:
- Bak bakalım bayram hediyeni beğenecek misin kızım, dedi.
Çocuk büyük bir coşkuyla koştu. Kırk yıllık sürücü gibi araca oturup çalıştırdı. Mutluluk çığlıklarıyla bahçede tur atmaya başladı.
Baba yan gözle solundaki eşine ve onun önünde dikilen üvey kızına baktı. İkisinin de yüzünde zoraki bir tebessüm vardı.
- Bir şeye mi üzüldün, diye sordu hanımına.
Teselli eder gibi, önündeki kızının yanaklarını avuçlarının içine alan kadın:
- Yoo, dedi, niye üzüleyim ki?
Bu defa kıza doğru eğildi üvey baba:
- Selin? Sen niye üzgünsün?
Kız konuşmadı, sadece yutkundu.

*****

Küçük kızın bahçede akülü araba turu keyifle sürüyordu.
Bir ara çıkış kapısına doğru yöneldi.
Soldaki ardiyenin önünde durdu ve bağırdı:
- Aa, bu ne?!.
Baba, anne ve abla o tarafa bir iki adım attı.
Sonra baba, üvey kızının sırtından hafifçe iterek:
- Bin bakalım, beğenecek misin, dedi.
Kız yüzünde büyük bir minnet ve memnuniyetle koştu.
Orada kurdelesiyle duran kaliteli bisiklete sarıldı.
Aynı anda kadın da kocasına sarıldı. Sevgiyle gözlerine bakıp, başını omzuna koydu.

Sadık Söztutan'ın önceki yazıları...