Kaydet
|
“En bedbaht millet, kaleleri ayakta iken medeniyeti ve ahlâkı harabe olan millettir” demiş Aristo...
Neydi, ne oldu? Eskiden nadiren karşılaştığımız tuhaflıklar, yeni nesil hayatlarda, artık sıradan ve normal oldu. Toz konduramadığımız hayatlarımızı âdeta karalama tahtasına çevirdik.
Çocukluğumuzun kan kardeşliğini bozduk, anlamını yitirdik, ismini kısalttık adı "kanka" oldu!
Küfürlü konuşmayı samimiyet, küstahlığı öz güven, nezaketi eziklik, mütevazılığı ahmaklık, saygısızlığı cesaret; edepsizliği espri sanmalara başladık.
Fedakârlığın adı enayilik, dürüstlüğün adı kerizlik; kurnazlığın adı zekilik olmuş... Kronik doyumsuzluk ve şükürsüzlüğün adı depresyon, duyarsızlığın adı rahatlık; nobranlık olmuş dobralık(!)
Dengesiz psikolojinin adı aykırılık, maymunluğun adı marjinallik olmuş... Haset ve hasede bağlı birçok gösteriş budalalığının adı sosyal medya paylaşımı, şımarıklık ve şaklabanlığın adı çoğu yerde fenomen olmak, kumarın adı şans oyunları; gıybet etmenin ve onu dinlemenin adı "magazin" olmuş... Ancak biliyoruz ki cehennemin adı hâlâ cehennem!
Bütün bu kabullenemeyen, öfke dolu bakış ve kanaatlerden sonra insan olarak bizler neden bir de şöyle düşünemiyoruz? Bu yaşananları ve yaşayanları eleştiriyoruz iyi güzel de biz bu hayatın neresindeyiz? Biz bu insanlara iyiyi güzeli doğruyu anlatmak için yok muyuz? Onlar hepsi bizim gibi olsaydı biz kime ne anlatacak, kime ne sunacak, kime ne tavsiye edecektik? Bizlerin bile bile yaptığı nice yanlışlar ve hatalar var ki, eğer onlar bu tür yanlışlardan ve hatalardan haberdar olsalardı belki yapmayacaklardı. Ya da şöyle desek, bizim bile bile yaptığımız nice kabahatleri ya onlar bilseler yapmayacak dürüstlükte ise... O zaman duyguları şelale yapmak yerine Yunus Emre’nin hırkasına sokulma vakti sanki... “Yaratılanı sev Yaratandan ötürü...”
Ender Kandeniz-(Madenci)
ŞİİR
Bayrağım
Gönüllerde yaşa, burçlarda yüksel.
Yüksel, sana bırakmayız bir engel,
Uğruna şehit olan her nefer,
Gelir, senin için dersen; sen de gel!
Ne mal ne mülk ne de yârin hasreti,
Döndürmez dünyaya, sever ahreti.
Dara düşer ise vatan ve bayrak,
Şehit durmaz döner sağlar Nusret’i.
Bayrağım solmazsın, sevenin kaim,
Şehadete hazır, bekçindir daim.
Senin için ölen rızıklanandır,
Şehitler diridir, der Rabbi’l-âlemîn.
Sen güvensin, ruhsun, ölümsüz ati,
Sana olan hisler, Türklüğe zati.
Kur'ân, bayrak, dilim, vatan, hürriyet.
Türklük için bunlar, mühim hayati.
En önde tutarım, tatsın aşımda,
Hür olarak dalgalan sen başımda.
Mesele sen isen nazlı bayrağım,
Ölüme hazırım ben yer yaşımda.
Sevdamın kaynağı, imandır iman,
Uğrunda öleyim, solmasın siman.
Rüzgârlar savursun, durma dalgalan,
Altında yatayım, güvenli liman.
Ramazan Günhan-Bursa
TARİHTEN BİR YAPRAK
KADEŞ SAVAŞI: Mısır ile Hitit devleti arasında yapılan savaş ve sonundaki antlaşma. İlk Çağ'ın en büyük meydan savaşı, Mısır ve Hitit devletleri arasında menfaatlerinin Kuzey Suriye üzerinde birleşmesi yüzünden çıktı. Suriye, İlk Çağ tarihinde askerlik ve ticaret bakımından çok önemli bir ülkeydi.
Hitit Kralının Suriye’den vazgeçmemesi, Mısır Firavunu II. Ramses’in Suriye’ye hâkim olma isteği, savaşa sebep oldu. Savaş MÖ 1296 yılında bugünkü Humus yakınlarında harabeleri bulunan antik kent Kadeş önünde oldu. Savaşın başlarında savaş arabaları sayesinde Hititler üstünlük sağladı. Ancak çok geçmeden Hitit ordusunun yağmaya dalmasını fırsat bilen II. Ramses yardımcı kuvvetlerini getirterek bir baskın düzenledi. Bu baskından sonra savaş Mısırlılar tarafından kazanılmış gibi göründü. Fakat kesin bir sonuç alınamadı ve her iki taraf savaş meydanından çekildi.
III. Hattuşil zamanında da Suriye’ye sahip olma mücadelesi devam etti. Fakat Önasya’da gittikçe güçlenen Asurluların Mitanni ülkesini ele geçirip, Suriye üzerine yürümeleri bu iki devleti telâşa düşürüp birbirine yakınlaştırdı. Neticede Hitit hükümdarı III. Hattuşil ile Mısır Firavunu II. Ramses arasında MÖ 1280’de Kadeş Antlaşması imzalanarak savaşa son verildi.
