Kaydet
|
Şükür ile sabır, insan ruhunun iki komşu diyarıdır. Çoğu zaman onları birbirinden bağımsız, hatta karşıt duygularmış gibi düşünürüz. Şükrü varlığın, bolluğun, genişliğin neşesiyle; sabrı ise yokluğun, daralmanın ve acının yüküyle bağdaştırırız. Oysa ruhi tekâmül seyahati, tam da bu iki diyar arasında kesintisiz süren bir seyahattir.
Her şey şükür istasyonunda başlar. Şükür, zihnin sahip olduklarını fark ettiği o aydınlık andır. Sadece gözle görülür nimetlere değil; nefes alabilmeye, yürüyebilmeye, bir acının hafifleyişine duyulan minnettarlıktır. Psikolojide "farkındalık" dediğimiz vaziyetin kalbidir şükür. Şükreden insan, şimdiki zamandadır. Hayatın ikramlarını ne küçümser ne de kaçırır. Zihnini "bende olmayanlar" sarmalından çıkarıp "bende var olanlar" zeminine bastığı için ruhi muvazenesini süratle bulur. Şükür, varlığın tadını çıkarmak değil, varlığı idrak etmektir.
Ancak hayat, tek bir iklimde devam etmez. Rüzgâr yön değiştirir, mevsim döner ve yolcu kendisini sabır diyarına giden patikada buluverir.
Sabır, psikolojik mukavemetin en çetin imtihanıdır. Lakin sabrı ekseriya yanlış anlarız. Onu pasif bir bekleyiş, çaresiz bir katlanma ya da ruhu ezene kadar susma hâli sanırız. Oysa gerçek sabır, dinamik bir dahili duruştur. Fırtına dinerken gemiyi suyun üstünde tutabilme becerisidir.
Peki, şükürden sabra yapılan bu seyahatin anlamı nedir? Şükür, ruhun deposunu doldurmak için ayrılan vakittir. İnsan huzurlu günlerinde, malik olduklarının kıymetini bilerek dâhili bir mukavemet inşa eder. İşte sabır vakti geldiğinde veya bir kayıp, bir belirsizlik ya da bir hayal kırıklığı kapıyı çaldığında, zihin o şükürle biriktirdiği depodan beslenir.
İnsan ruhu, tek bir duyguda çakılı kalmak için yaratılmamıştır. Şükür bize nerede olduğumuzu hatırlatır, sabır ise nereye dayanabileceğimize dair dâhili gücümüzü öğretir.
Ayhan Özbek/Eğitimci-Yazar
ŞİİR
Bu şehir beni iyi tanır
Bu şehir beni iyi tanır
Her sokağında
Ayak izlerim var,
Anılarım var,
Acılarım var;
Gözyaşlarım var,
Mutluluğum var,
Dostlarım var.
Bu şehir beni iyi tanır
Sevdiklerim burada
Övdüklerim burada
Musalladan kabire,
Gömdüklerim burada.
Bu şehir beni iyi tanır
Camidekiler tanır,
Stattakiler tanır,
Sahnedekiler tanır,
Lokantacılar tanır,
Ayakkabıcılar tanır.
Çöpçüler tanır,
Yoksullar tanır,
Zenginler tanır.
Kafedekiler tanır.
Bu şehir beni iyi tanır,
Uzaktakiler tanır
Yakındakiler tanır
Sözün özü şu ki,
Etle tırnak
Damakla diş gibiyiz
Gecesiyle, gündüzüyle
Havasıyla, suyuyla
Varlarıyla yoklarıyla
Taşıyla toprağıyla
Bir bütünüz biz
Bu şehir beni iyi tanır.
Nöbetçi Şair (Şahin Ertürk)
ESKİMEZ KELİMELER
TEKÂMÜL: 1. Olgunlaşma, olgunluk 2. Zaman içinde meydana gelen gelişme, gelişim, evrim.
MUVAZENE: 1. Denge. 2. Ölçü ve ağırlık bakımından denk ve müsavi olma durumu, denklik. 3. (mâliye.) Gelir ve giderin birbirine denk olması durumu. 4. Kıyas, ölçü.
MUKAVEMET: 1. Karşı koyma, boyun eğmeme, dayanma, direnme, direniş. 2. (fizik) Özgül direnç.
KEMÂLÂT: Sâhip olunan manevi hasletler, olgunluklar.
MENKIBE: Din büyüklerinin, kahramanların ve tarihî şahsiyetlerin üstün vasıflarını, ahlâkî meziyetlerini, olağanüstü iş ve davranışlarını destani-efsanevi bir üslûpla anlatan fıkra, hikâye vb.
MENAKIB: Menkıbeler, din büyükleri, kahramanlar, tarihî şahsiyetler gibi kimselerin üstün yaşayışları ile ilgili fıkralar, hikâyeler.
GÜZİN: Seçkin, seçilmiş.
