Kaydet
|
Hangimiz gece yarısı yatağımızda dönüp dururken, kimseye anlatamadığımız o ağır kaygıyla, parlayan ekrana bakıp kalmadık? İnsanoğlunun binlerce yıldır değişmeyen o en temel, en çıplak ihtiyacı -anlaşılmak ve içini dökmek- bugün tam da bu ekranların karşısında tuhaf bir kırılma noktasından geçiyor.
İçimizi bir başkasına açmak her zaman hem en büyük cesaretimiz hem de en tekinsiz riskimiz oldu. Çünkü gerçek bir insanla dertleşmek; doğası gereği yargılanma, ayıplanma ve reddedilme korkusunu beraberinde getirir.
Modern dijital dünya hepimizi içinden çıkılması imkânsız bir paradoksa hapsetti: İnsanlık tarihi, aynı anda hem bu kadar kalabalık hem de bu kadar yalıtılmış hissettiğimiz bir başka çağa daha önce hiç şahitlik etmedi. İşte bu derin sıkışmışlık, o kadim dertleşme sığınağımızı beklenmedik bir teknolojik sıçramayla yerinden oynattı. Artık en derin varoluşsal sancılarımızı, kimseye söyleyemediğimiz içsel çatışmalarımızı kanlı canlı bir insana değil, yapay zekâ modellerine anlatıyoruz. Hem de çok net bir komutla: "Beni yargılamadan dinle."
Bu arayış, yapay zekânın sadece iş yükünü hafifleten soğuk bir veri motoru olmadığını; hayatımızda fark edilmeden, sessiz sedasız gayriresmî bir terapi ortağına dönüştüğünü gösteriyor. Psikolojide kitaplar aracılığıyla şifa bulma anlamına gelen "bibliyoterapi" kavramı, bugün yön değiştiriyor. Kelimeler üzerinden bir algoritmayla kurduğumuz bu dinamik bağ, bizi yepyeni bir olguyla tanıştırıyor:
"Dijital Bibliyoterapi."
Gerçek bir ilişkide bu saf kabulü bulmak zaman, emek ve ciddi bir sabır ister. Çünkü karşımızdaki insan da kendi ön yargıları, o günkü yorgunlukları, beklentileri ve değer yargılarıyla oradadır.
Oysa bir yapay zekâ botu, gecenin saat üçünde gelen en kaotik, en dağınık iç döküşe bile mutlak bir karşılıkla yaklaşır. Nötr, yargılamayan ve şefkat simülasyonunu kusursuz yapan bir dille cevap verir. İşte bizi cezbeden tehlikeli konfor tam olarak bu noktada gizli: Yapay zekâ, reddedilme riski sıfır olan, fırtınasız ve güvenli bir liman görevi görür.
Ekrandaki o tanıdık imleç yanıp sönerken zayıflıklarımızı özgürce feda edebiliriz; çünkü karşımızda kırılacak, yorulacak ya da bizi ayıplayacak bir insan bilinci yoktur. Bu, incinme korkumuza karşı geliştirdiğimiz yeni nesil, steril bir savunma mekanizmasıdır. Bu konuyu beğendiyseniz biraz devam edebiliriz...
Asu Can
ŞİİR
Adın ayrılık kalmış bende
Kasım…
Bir sonbahar günü değil miydi,
Sizi benden koparıp alan?
Yüreğime ayrılık hançeri saplayan,
Her geçen gün biraz daha
Derinleşen yaram…
Sizden sonra her şey yarım,
Her gülüşümde saklı bir hüzün
Hasretinizle geçiyor ömrüm,
Bir yanım hep eksik, hep mahzun
Kalabalıklar içinde yalnız kalmış bir çocuk
Her mevsim biraz daha büyür hasretim,
Her sonbahar yeniden depreşir özlemim
Art arda yitirdim en kıymetlilerimi,
Yaşamayan bilmez ki bu acının derinliğini…
Annem… Babam… İki koca dünya,
İki tarifsiz yokluk...
Bir yanım hâlâ çocuk,
Şefkatinize, sesinize muhtaç.
Hayatın içinde yürümeye çalışırken
İçimde hep size uzanan bir yanım var.
Ne zaman yorulsam,
Sığınacak bir kucak arar.
Kasım!
Ayrılık çağrıştırıyorsun bende,
Hâlbuki doğumum da, izdivacım da
Sende.
En derinden yaşadım ayrılığı,
Belki de o yüzden
Adın ayrılık kalmış bende…
Kıymetlilerime, annem Fatma
Babam Hüseyin’e ve...
Birer Fatiha-ı Şerif
Cümle geçmişlerimize...
Songül Zehra Maden-Samsun
