İyilik bize hangi yoldan döner?
Darlıkta verilen bir kararın insanın kalbine ve hayatına bıraktığı sessiz iz...
Bir aile, geçimini kadının geceleri eğirdiği ipliklerle sağlıyordu. Kadın sabaha kadar çalışıyor, eşi de gündüz boyunca o iplikleri satıyordu. Kazandıkları para, ancak o günün ekmeğine yetiyordu. Bir gün adam, satıştan dönerken borcu yüzünden dövülen bir çocuk gördü. Çocuğun feryadı sokağı dolduruyordu. Adam avucundaki bütün parayı alacaklıya verdi ve çocuğu kurtardı.
Eve eli boş döndü. Eşi, paranın nereye gittiğini sorunca olanları anlattı. Kadın, yoksulluğuna değil, sevinen çocuğa baktı “Varsın sevinsin, ben de sevindim” dedi. O gece aç kaldılar fakat evlerinde ekmekten daha kıymetli bir şey vardı. Bir insanın acısını dindirmiş olmanın huzuru.
Ertesi gün adam iplikleri yine satamadı. Dönüş yolunda, elindeki balığı satamayan biriyle karşılaştı. İpliklerle balığı değiştirdiler. Balık açıldığında içinden paha biçilmez bir taş çıktı. Bir anda darlığın kapısı kapanmış, zenginliğin kapısı açılmış gibiydi.
Fakat asıl imtihan şimdi başlıyordu. Balığın eski sahibi geri dönüp balığını istedi. Adam, içinden çıkan kıymetli taşı saklayabilirdi. Kimse görmemişti, kimse bilmiyordu. Yine de taşı sahibine uzattı: “Bu benim değil; balığın içinden çıktı” dedi. Darlıkta merhametini, varlık ihtimali karşısında da dürüstlüğünü korudu.
İnsan çoğu zaman imtihanın yalnız yoklukta olduğunu düşünür. Oysa yoksulluk sabrımızı, imkân ise vicdanımızı sınar. Elimizde az varken paylaşmak zordur; çok kazanma fırsatı doğduğunda başkasının hakkını gözetmek bazen daha da zordur. Çünkü darlık insanı dışarıdan, varlık içeriden kuşatır.
İyilik, yalnız karşıdaki insanın yarasını sarmaz. Onu yapanın kalbini de genişletir. Kötülük de önce başkasına yönelmiş gibi görünür; fakat insanın içinde karanlık bir iz bırakır.
Büyüklerimiz ne demiş: “Eden, kendine eder.”
Hüseyin Demir-İstanbul
ŞİİR
Sensin
Her gece rüyamda gördüğüm sensin.
Her sabah sensizlik, öldüğüm, sensin.
İskender çözemez, kördüğüm sensin.
Beklerim yolunu, niçin gelmezsin?
Öyle de, böyle de, bildiğim sensin.
Kimseler duymasın, sevdiğim sensin.
Her gece bahçene, geldiğim sensin.
Beklerim yolunu niçin gelmezsin?
Gönlümde aşkını, görmeyen sensin.
İçimde kor alev, sönmeyen sensin.
Gözümde yaşımsın, dinmeyen sensin.
Beklerim yolunu niçin gelmezsin.
Divane diyorlar, duymayan sensin.
Virane gönlümde, solmayan sensin.
Arayıp, sormayıp, bulmayan sensin.
Beklerim yolunu niçin gelmezsin.
Hazanda gazelim, toprağım sensin.
Baharda yeşeren, yaprağım sensin.
Umudum, sancağım, bayrağım sensin.
Beklerim yolun niçin gelmezsin?
Âşıklar yurdunda beklenen sensin.
Zamanlar geçse de, özlenen sensin.
Terk edip gitsen de, sevilen sensin.
Beklerim yolunu niçin gelmezsin.
'Aciz'im, Sultanım, nefesim sensin.
Elemim, sevincim, hevesim sensin.
Seherde duada, dileğim sensin.
Beklerim yolunu, niçin gelmezsin.
Aciz Sultan-Abdurrahman Gök
UNUTULMAZ KELİMELER
ASABİYET: 1. Asabîlik, sinirlilik, öfke, hiddet. 2. Akraba, soy sop, kavim, vatan, millet ve din gayreti gütme. 3. Akrabalık.
PROBLEM: 1. Matematik kuralları ve teoremleriyle çözülmesi istenen soru. 2. Mesele, sorun. 3. İdaresi zor olan, özel olarak ele alınması gereken, sorunlu, meseleli: “Problem çocuklar.”
SERAP: 1. Çöl, çorak arazi vb. yerlerde atmosferdeki ışık kırılması ve sıcaklık sebebiyle ortaya çıkan su görüntüsü [Bu durumda uzaktaki cisimler, sanki suya aksetmiş gibi duran ters görüntüleriyle birlikte görülür] 2. mec. Peşinden koşulan, fakat gerçekleşmesi mümkün olmayan şey, hayal, hülya.
MÜMTAZ: 1. Seçilmiş, seçkin. 2. İmtiyazlı. 3. Osmanlı askerlik teşkilatında 1908’de lağvedilen, kurmay sınıfına benzer üstün bir sınıf ve bu sınıfa mensup asker.
KEMİYET: Bir şeyin azalıp çoğalabilen ve sayı ile ifade edilebilen durumu, nicelik, miktar, adet.
KEYFİYET: 1. Bir şeyin taşıdığı şu veya bu hâl, nasıl ve ne türlü olduğu, varlıklar arasındaki farkları meydana getiren durum, vasıf, nitelik. 2. İş, mesele, husus, vaziyet.
