Kaydet
|
Zekât vermeye fakir bulamıyorlardı...
Ömer bin Abdülazîz hazretleri son günlerini yaşıyordu ki, kayın birâderi ziyâretine geldi.
Halîfenin üstündeki gömleği biraz kirlenmiş gördü.
Buna çok üzüldü!
Kız kardeşini çağırıp;
“Beyinin gömleğini yıka!” dedi.
Az daha oturup gitti.
Ertesi gün geldiğinde, gömleğin yıkanmamış olduğunu gördü, üzüldü.
Ve kardeşine dedi ki:
“Gömleği yıkamamışsın.”
O, boynunu büktü...
Ve büyük üzüntüyle;
“Şeyy, yıkayacaktım, ama başka gömleği yok ki, onun için yıkayamadım” dedi.
Kardeşi bunu duydu.
Başladı ağlamaya!
Gözyaşları yanaklarına aktı!
Hâlbuki halkının hayât seviyeleri yüksekti.
Hattâ öyle ki, zenginler, zekât vermek için fakir bulmakta zorluk çekiyorlardı o devirde.
● ● ●
Ömer bin Abdülazîz hazretlerine, öleceğine yakın;
“Ey Halîfe! Hazîneden kendi ailene bir şeyler vasiyet et” dediler.
Buyurdu ki:
“Hayır bunu yapamam.”
“Neden efendim?” dediler.
“Çocuklarım büyüyünce ya ‘sâlih’ olurlar, ya da ‘günahkâr’. Eğer sâlih olurlarsa ne âlâ, Cenâb-ı Hak onlara yardım eder. Eğer fâsık olurlarsa, onların günah işlemesine yardımcı olamam” buyurdu.
