Değer verdiğim, sevdiğim, saydığım büyükler bir bir aramızdan ayrılıyor. Ayrılık mı desem vuslat mı, bilemiyorum.
Hayat!
Hayal!
Ahiret bâki.
Ne diyeceğimi bilemiyorum, 1980'den bugüne tam 46 yıl yakından tanıdığım, örnek aldığım, mesleki gelişimimde çok önemli katkıları olan, beraberliğinden ve dostluğundan güç aldığım, son ana kadar mesleki heyecanı ve hassasiyetini muhafaza eden; yazılarıyla, duruşuyla hep yol gösteren, kendine has uslubuyla gazeteci ile teyb arasındaki farkı en güzel biçimde anlatan, nazik, kibar ama bir o kadar ağır ve saygın duayen usta gazeteci, örnek insan Öcal Uluç abiyi dün kaybettik.
Acım dağ gibi.
Makamı cennet olur İnşallah.
Tam 35 yıl; aralıksız ''gazetem'' dediği, Türkiye’de sutundaşlık yaptığım Öcal abi; merhum Enver Ören abiye olan saygısı, hürmeti ve bağlılığını samimiyetle yazılarına dökerken o kadar samimi içtendi ki; rahmetle anıyorum.
Şöyle ki…
Tarih; 27 Şubat, 2013...
Sizi Öcal abiye daha doğrusu ''Enver Ören sentesi'' başlıklı yazısıyla baş başa bırakıyorum.
''57 yıllık meslek hayatımda çalıştığım basın kuruluşlarının sayısını unuttum!.. "Huzursuzluğun H'sini bile hissetmediğim" tek gazete Türkiye'dir!..
Türkiye'de yazmaya başladığım günlerde, gazetemin bir sloganı vardı ve o slogan sanki "yazarı ve çalışanı" olarak benim ve ailem içindi; "Huzur veren gazete!.."
İşte "bunu sağlayan" insanı kaybettim, Türk basınının Enver Ağabeyi'ni; çok ama çok üzgünüm!..
Şu birkaç ay içinde "hemen hemen her hafta 'elim kaybımız' diyerek, bir, hatta bazı haftalarda birkaç yazı yazdım", her yazım "aynı" dilekle bitiyordu; "Ne olur büyük Allahım, bu son olsun"; olmadı.
"O", sevgili kulu, Ören - Türkiye ve İhlâs ailelerinin babasını da Cennetine aldı, orada nur içinde yatacak.''
Nur içinde yar Öcal Abi; bu samimiyet 70 yılı aşan meslek özel ve ebedi yolculuğun en güzel yanıdır. Kişi, sevdiği ile beraberdir.


